Flecista z Hameln

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Flecista (Szczurołap) z Hameln, kopia witrażu z kościoła Marktkirche w Hameln (wg Reisechronik Augustina von Moersperga z 1592 r.) - akwarela
Rycina Kate Greenaway do utworu The Pied Piper of Hamelin Roberta Browninga, 1888 r., wyd. Frederick Warne And Co., London & New York

Flecista z Hameln lub Szczurołap z Hameln (oryg. Der Rattenfänger von Hameln) – podanie ludowe spisane między innymi przez braci Grimm, przetłumaczone na 30 języków świata, opowiadające o wydarzeniach, jakie ponoć miały się wydarzyć 26 czerwca 1284 w mieście Hameln.

Według legendy w 1284 roku dolnosaksońskie miasto Hameln w Niemczech nawiedziła plaga szczurów. Wynajęty przez mieszkańców szczurołap za pomocą muzyki płynącej z cudownego fletu wywabił szczury, które następnie utopiły się w Wezerze. Gdy po wykonanej pracy odmówiono szczurołapowi obiecanej zapłaty za pozbycie się gryzoni, ten w podobny sposób wyprowadził w nieznane wszystkie dzieci z Hameln.

Wśród racjonalnych tłumaczeń pochodzenia legendy jest między innymi hipoteza związana z epidemią dżumy, choroby roznoszonej przez szczury, ponieważ niedaleko Hameln odkryto masowy grób z połowy XIV wieku zawierający kilkaset szkieletów dzieci.

W serialu "Dawno, dawno temu" (sezon 3 odcinek 4) wykorzystano motyw Flecisty z Hameln i połączono go z postacią Piotrusia Pana. Piotruś sprowadzał porzucone i osamotnione dzieci do siebie a za pomocą magii zabierał je do Nibylandii, dając początek grupie "Zagubionych Chłopców".

Information icon.svg Zobacz więcej w artykule Złoczyńcy w serialu "Dawno, dawno temu", w sekcji Piotruś Pan.

Literatura piękna[edytuj | edytuj kod]

  • Achim von Arnim: Der Rattenfänger von Hameln. Mein allererstes Märchenbuch. Karl Müller, Köln 2004. ISBN 3-89893-910-3.
  • Barbara Bartos-Höppner: Der Rattenfänger von Hameln (opowiadanie ilustrowane rycinami Annegert Fuchshuber). Wien: Annette Betz Verlag. ISBN 3-219-10282-4.
  • Bracia Grimm: Baśnie. 2005, ISBN 83-7327-665-3.
  • Wilhelm und Jakob Grimm: Deutsche Sagen, 1816/1818. 2 Bde. Sage Nr. 245 (Die Kinder zu Hameln) & 246 (Der Rattenfänger). Berlin: Der Nicolaische Verlag 1891, s. 169-171. ISBN 0-405-10097-3.
  • Jacek Gutry: Zaczarowany flet (opowiadanie z ilustracjami Bogusława Orlińskiego). Warszawa: Wyd. MEA 2001. ISBN 83-88626-49-3.

Literatura badawcza[edytuj | edytuj kod]

  • Marco Bergmann: Dunkler Pfeifer - Die bisher ungeschriebene Lebensgeschichte des "Rattenfängers von Hameln", BoD, 2. Auflage 2009, ISBN 978-3-8391-0104-9.
  • Hans Dobbertin: Quellensammlung zur Hamelner Rattenfängersage. Schwartz, Göttingen 1970.
  • Hans Dobbertin: Quellenaussagen zur Rattenfängersage. Niemeyer, Hameln 1996 (erw. Neuaufl.). ISBN 3-8271-9020-7. (autor łączy opuszczenie miasta przez dzieci z wymarszem hrabiego Nicolausa von Spiegelberga na tereny Pomorza oraz wschodniego wybrzeża Bałtyku)
  • Stanisław Dubiski: Ile prawdy w tej legendzie?. [W:] "Wiedza i Życie", Nr. 6/1999.
  • Radu Florescu: In Search of the Pied Piper. Athena Press 2005. ISBN 1844013391.
  • Norbert Humburg: Der Rattenfänger von Hameln. Die berühmte Sagengestalt in Geschichte und Literatur, Malerei und Musik, auf der Bühne und im Film. Niemeyer, Hameln 2. Aufl. 1990. ISBN 3-87585-122-6.
  • Peter Stephan Jungk: Der Rattenfänger von Hameln. Recherchen und Gedanken zu einem sagenhaften Mythos. [W:] "Neue Rundschau", Nr. 105 (1994), H.2, S. 67-73.
  • Ullrich Junker: Rübezahl – Sage und Wirklichkeit. [W:] „Unser Harz. Zeitschrift für Heimatgeschichte, Brauchtum und Natur“. Goslar, Dezember 2000. S.225-228.
  • Wolfgang Mieder: Der Rattenfänger von Hameln. Die Sage in Literatur, Medien und Karikatur. Praesens, Wien 2002. ISBN 3-7069-0175-7.
  • Heinrich Spanuth: Der Rattenfänger von Hameln. Niemeyer Hameln 1951.
  • Izabela Taraszczuk: Die Rattenfängersage: zur Deutung und Rezeption der Geschichte. [W:] Robert Buczek, Carsten Gansel, Paweł Zimniak (Hrsg.) Germanistyka 3. Texte in Kontexten. Zielona Góra: Oficyna Wydawnicza Uniwersytetu Zielonogórskiego 2004. S. 261-273. ISBN 83-89712-29-6.
  • Jürgen Udolph: Zogen die Hamelner Aussiedler nach Mähren? Die Rattenfängersage aus namenkundlicher Sicht. [W:] Niedersächsisches Jahrbuch für Landesgeschichte 69 (1997), 125-183. ISSN 0078-0561

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]