Francuska interwencja w Meksyku

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Francuska interwencja w Meksyku
BattleofPuebla2.jpg
Czas 8 grudnia 1861 -- 21 czerwca 1867
Miejsce Meksyk
Wynik zwycięstwo republikanów
koniec Cesarstwa Meksykańskiego
Strony konfliktu
Meksyk Cesarstwo Meksyku
Francja II Cesarstwo Francuskie
 Meksyk
 Stany Zjednoczone
Dowódcy
Charles de Lorencez
François Achille Bazaine
Elie Frédéric Forey
Miguel Miramón
Tomás Mejía
Benito Juárez
Ignacio Zaragoza
Porfirio Díaz
Mariano Escobedo
Flag of France.svg Francuska interwencja w Meksyku Flag of Mexico (1823-1864, 1867-1893).svg

Fortin (1862) - Las Cumbes (1862) - Atlixco (1862) - Puebla (1862) - Cerro del Borrego (1862) - Orizaba (1862) - Tuxpan (1862) - Perote (1863) - Nopalucan (1863) - Tampico (1863) - Camerone (1863) - Chiapa de Corzo (1863) - Nanahuatipan (1864) - Majoma (1864) - Totoapan (1864) - El Rosario (1864) - Tacámbaro (1865) - Alamos (1865) - Chichuahua (1866) - Miahuatlan (1866) - San Jacinto (1867) - Puebla (1867) - Queretaro (1867)

Francuska interwencja w Meksyku[1][2][3] (1861-1867).

W latach 1857-1861 w Meksyku trwała wojna o reformę pomiędzy siłami konserwatywnymi i liberalnymi. Popierany przez Amerykanów przywódca liberałów Benito Juárez przejął w końcu inicjatywę w walce i od 1860 r. kontrolował obszar całego państwa. W wyniku wojny Meksyk nie był w stanie uregulować zaciągniętych w Europie kredytów i popadł w poważne długi. W celu ochrony własnych interesów w tym kraju, państwa europejskie zdecydowały się na interwencję zbrojną.

Dnia 17 grudnia 1861 r. Hiszpanie, Francuzi i Brytyjczycy zajęli port meksykański Veracruz. Jednak w kwietniu następnego roku rozbieżności pomiędzy sprzymierzonymi doprowadziły do wycofania się z Meksyku wojsk z Hiszpanii oraz Anglii. Napoleon III zmuszony został do wzmocnienia swoich sił zbrojnych. Jego celem było obalenie rządu Juareza i obsadzenie go rządem marionetkowym. Po roku ciężkich walk Francuzi zajęli w dniu 7 czerwca 1863 r. stolicę Meksyku. Tam jako cesarza Meksyku ustanowili arcyksięcia Maksymiliana I z rodu Habsburgów, brata cesarza Franciszka Józefa. Wojna przeciwko nowym rządom trwała jednak dalej. Juarez w dalszym ciągu popierany przez Amerykanów stawiał Francuzom gwałtowny opór. Amerykanie zagrozili nawet interwencją zbrojną skierowaną przeciwko Francuzom i rozlokowali swoje wojska wzdłuż meksykańskiej granicy.

W roku 1867 cesarz Napoleon III uznał w końcu, że jego akcja w Meksyku zakończyła się niepowodzeniem i nakazał swoim wojskom odwrót z tego kraju. Maksymilian nie chciał jednak zrzec się korony cesarskiej i pozostał w Meksyku. Bez wsparcia francuskiego nie miał jednak żadnych szans na utrzymanie władzy. Aresztowany w Queretaro, w dniu 19 czerwca 1867 r. został stracony. Prezydentem Meksyku aż do śmierci w roku 1872 został Benito Juárez. Wojna pochłonęła 20 000 ofiar: 8000 po stronie francuskiej i 12 000 Meksykanów.

Przypisy

  1. Jerzy W. Borejsza, Emigracja polska po powstaniu styczniowym, s. 305.
  2. Jan Zygmunt Jakubowski, Przegląd humanistyczny, t. 26, s. 90.
  3. Tadeusz Łepkowski, Dzieje Ameryki Łacińskiej: od schyłku epoki kolonialnej do czasów współczesnych, t. 1, s. 303.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Jerzy W. Borejsza: Emigracja polska po powstaniu styczniowym. Państwowe Wydawn. Naukowe, 1966, s. 487.
  2. Tadeusz Łepkowski: Dzieje Ameryki Łacińskiej: od schyłku epoki kolonialnej do czasów współczesnych. T. 1. Książka i Wiedza, 1977.
  3. Jan Zygmunt Jakubowski: Przegląd humanistyczny. T. 26. Państwowe Wydawn. Naukowe, 1982.
  4. Jarosław Wojtczak: Wojna Meksykańska 1861-1867. Bellona, 2009, s. 352. ISBN 978-83-11-11520-0.