Fujarka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy polskiego ludowego instrumentu. Zobacz też: inne znaczenia słowa fujara.
fujarki (fujary) z warszawskiej wystawy muzycznej w 1888 r.

Fujarka[1], fujara[2] (gwarowo[3]: fulara, fuira, fujera; inne staropolskie nazwy to: dutka, piszczałka) – ludowy instrument muzyczny z grupy aerofonów, fujarki były wykonywane z kory wierzby lub łoziny (salix cinerea)[2].

Spotykane są różne wersje, m.in. "z otworami bocznymi lub bez otworów"[1]. Ta druga wersja może być podobna do skandynawskiego "fletu z wierzby" (ang. willow flute).

Tradycyjne dawne wiejskie fujary czy fujarki robione były wyłącznie z wierzby[4], na wiosnę, gdy kora wierzbowa była świeża i elastyczna "uliniano"[2] paski tejże kory, rolowano je ("kręcono")[2] by uzyskać dłuższą lub krótszą tubkę rezonansową, następnie tworzono rodzaj wierzbowego ustnika "buczkę".

Cytat z tłumaczenia z roku 1774 księdza Ignacego Nagurczewskiego Bukolików Wergiliusza:[2]

Zacznij fujaro moja, zacznij śpiewać ze mną,
Którą się sławi Menal,
zacznij pieśń przyjemną.

Muzycy wykorzystujący muzykę fujarową (fujarkową)[edytuj | edytuj kod]

Współcześnie spotykane modyfikacje[edytuj | edytuj kod]

  • fujara bezotworowa[8]
  • fujara postna
  • fujara sałaśnikowa[7]
  • fujara słacka[6]
  • fujara wielkopostna[9]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

WiktionaryPl nodesc.svg
Zobacz hasło fujarka w Wikisłowniku

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Nowoczesna polska fujarka góralska, gra Krzeptowski podczas koncertu symfonicznego i góralskiego "The Pride of Poland" w Toronto (Foto: Robert Rozowski).