Fulguryt

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Fulguryt

Fulguryt (z łac. fulguritus „ugodzony piorunem”), piorunowiec, strzałka piorunowa – nieregularny (marchewkopodobny) twór rurkowaty lub wypełniony szkliwem krzemionkowym powstały wskutek stopienia piasku kwarcowego po uderzeniu pioruna. Osiąga do kilku centymetrów średnicy i nawet do ok. 1 metra długości (jeśli zostanie wykopany z ostrożnością pozwalającą zachować jego kruchą strukturę). Jego struktura wewnętrzna jest zazwyczaj regularna lub wypełniona bąbelkami. Powierzchnia jest chropowata pokryta drobinkami piasku. Wyglądem przypomina korzeń z odgałęzieniami lub małymi wgłębieniami.

Powszechnie, zwłaszcza za sprawą wierzeń ludowych, strzałkami piorunowymi, uważanymi właśnie za wynik uderzenia pioruna w ziemię, jak to jest w przypadku fulgurytów, nazywa się belemnity, będące faktycznie jednym z rodzajów skamieniałości i często znajdowane w piaskach i żwirach. Przez dawnych Słowian uważany był za broń Peruna, stąd ludowa nazwa – Perunowe strzałki[1].

Od podobnych tektytów, również będących naturalnym szkliwem, fulguryty oprócz charakterystycznego kształtu, odróżniają się przede wszystkim większą zawartością wody – tektyty są znacznie bardziej suche.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Aleksander Gieysztor: Mitologia Słowian. Warszawa: Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe, 1982, s. 65. ISBN 83-221-0152-X.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Aleksander Gieysztor: Mitologia Słowian. Warszawa: Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe, 1982. ISBN 83-221-0152-X.