Gekon fałdoskóry

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Gekon fałdoskóry
Ptychozoon kuhli[1]
Stejneger, 1902
Gekon fałdoskóry
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada gady
Rząd łuskonośne
Rodzina gekonowate
Podrodzina Gekkoninae
Rodzaj Ptychozoon
Gatunek gekon fałdoskóry
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Gekon fałdoskóry, gekon łopatoogonowy (Ptychozoon kuhli) - gatunek jaszczurki z rodziny gekonów.

Wygląd[edytuj | edytuj kod]

Niewielki gekon o charakterystycznym wyglądzie. Głowa duża, płaska, trójkątna z dużymi oczami o pionowej źrenicy. Oczy są pozbawione ruchomych powiek. Przez grzbiet biegną pręgi ciemniejszego koloru. Ubarwienie ciała od beżowego przez szary do ciemnobrązowego (prawie czarnego). Jego ciało jest silnie grzbietobrzusznie spłaszczone. Najbardziej charakterystyczną cechą tego gekona są fałdy skórne (na brzuchu podwijane) biegnące przez całą długość ciała, od głowy aż po czubek ogona. Na ogonie fałdy podzielone są na segmenty. Ogon potrafi zwijać się w pętle, co pomaga w poruszaniu. Skóra gekona jest pokryta wyjątkowo drobną łuską, prawie nie wyczuwalną palcem. Palce posiadają przylgi (lamelle) i są zakończone pazurkami. Między palcami występuje błona, powiększająca powierzchnię nośną gekona podczas lotu.

Rozmiary : dorasta do 20 cm długości (max.22) cm
Długość życia : Żyje ok. 8 lat (w niewoli ok. 10)
Pokarm : Zwierzęcy (świerszcze, karaczany, szarańcza,)
Aktywny : Jaszczurka aktywna w nocy (pionowa źrenica)
Dymorfizm płciowy : Widoczny po czasie ok. 3 miesięcy od wyklucia

Zasięg występowania[edytuj | edytuj kod]

Zamieszkuje w południowo-wschodniej Azji (Indonezja,Półwysep Indochiński, Półwysep Malajski oraz wyspy Archipelagu Malajskiego, Tajlandia, Birma, Malezja). Spotyka go się w gęstych lasach tropikalnych, gdzie lubuje przebywać w koronach drzew i na ich pniach. Przemieszczanie ułatwia mu możliwość lotu ślizgowego.

Gekon fałdoskóry na szybie

Zachowanie[edytuj | edytuj kod]

Gatunek bardzo płochliwy względem człowieka. Podczas hodowli trudny do oswojenia. Zaniepokojony może ugryźć lub odrzucić ogon. Niewskazane jest branie go na ręce ani niepotrzebne stresowanie. Ten gatunek gekona najlepiej obserwować w terrarium. Jego zachowanie i wygląd są bardzo ciekawe. Potrafi się maskować niezwykle skutecznie i dobrze skacze, przez co trudno go złapać.

Pożywienie[edytuj | edytuj kod]

Zjada różnego rodzaju i rozmiaru owady. W hodowli karmimy głównie świerszczami, rzadziej mącznikami, niewielkimi karaczanami, ćmami itp. Trzeba pamiętać, że owady z odłowu mogą przenosić pasożyty, grzyby czy roztocza. Również, aby regularnie w niewielkich dawkach podawać wapń i witaminy dla prawidłowego rozwoju.

Terrarium[edytuj | edytuj kod]

Terrarium najlepiej typu wertykalnego (wysokie) ze względu na wspinaczkę. Wentylowane. Optymalne wymiary 80/50/100 cm (długość/głębokość/wysokość), im większe tym bardziej komfortowo będą się czuły. Przynajmniej jedna a najlepiej wszystkie ściany z korka. Obowiązkowo mata grzewcza lub kamienie podgrzewane. Jako podłoże najlepiej stosować włókno kokosowe. Ważne jest, by posiadało wiele kryjówek.

  • Oświetlenie: promiennik podczerwieni (50/75 W), zależnie od wielkości terrarium. Lampy UVB nie są wymagane.
  • Temperatura : 26-30 °C, punktowo nawet do 38 °C (noc 22-25 °C)
  • Wilgotność powietrza : Na poziomie 70% (2 razy dziennie lub częściej zwilżamy terrarium)

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

Dzięki fałdom skórnym potrafi wykonywać skoki ślizgowe między drzewami. Odległość jaką pokonuje to około 100 m. Jest to przydatna cecha do poruszania się jak i do ucieczki. Gekon potrafi poruszać się po szybie lub suficie. Do zwilżania oka używa języka. Zmienia kolor z jasnego na ciemny (zależnie od nastroju).

Przypisy

  1. Ptychozoon kuhli w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Włodzimierz Juszczyk: Gady i płazy. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1986. ISBN 83-214-0464-2.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]