Glass-Steagall Act

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Glass-Steagall Actustawa wprowadzona przez Kongres Stanów Zjednoczonych w 1933 roku, której głównym postanowieniem był zakaz łączenia działalności komercyjnej banków z bankowością inwestycyjną. Na mocy ustawy powstało również Federalne Biuro do spraw Ubezpieczania Depozytów (Federal Deposit Insurance Corporation), którego odpowiednikiem w Polsce jest Bankowy Fundusz Gwarancyjny.

Inne postanowienia ustawy[edytuj | edytuj kod]

Innymi postanowieniami ustawy było:

  • zakazanie bankom płacenia odsetek od wkładów a vista.
  • uprawnienie Fed do ustalania maksymalnego oprocentowania depozytów bankowych.
  • zwiększenie progu minimalnego wkładu koniecznego do założenia banku narodowego.
  • uprawnienie zarządu Systemu Rezerwy Federalnej do zakazywania bankom wykorzystywania kredytu otrzymanego od Systemu Rezerwy Federalnej w celu spekulacji.
  • banki będące członkami Systemu Rezerwy Federalnej otrzymały zakaz gwarantowania emisji papierów wartościowych oraz kupowania ich na własny rachunek.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Katarzyna Jachimiak, „Bank i Kredyt”, Październik 2004