Kredyt bankowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Kredyt bankowyumowa zawarta w formie pisemnej pomiędzy bankiem a kredytobiorcą. Bank zobowiązuje się udostępnić określoną kwotę na określony cel oraz czas, a kredytobiorca zobowiązuje się wykorzystać kredyt zgodnie z jego przeznaczeniem oraz zwrócić pobraną kwotę wraz z należnym bankowi wynagrodzeniem w postaci prowizji i odsetek. Na podstawie tej definicji kredyt postrzegany jest jako specyficzny rodzaj stosunków zobowiązaniowych, którego wyróżniającymi cechami są: zwrotność, celowość i odpłatność[1].

Podział kredytów bankowych[edytuj | edytuj kod]

Wyróżnia się następujące typy kredytów[1]:

Kredyty mogą mieć charakter kredytów odnawialnych lub nieodnawialnych. Cechą charakterystyczną kredytów odnawialnych jest, że spłaty kredytu zwiększają kwotę kredytu dostępną do wypłaty, która jest ograniczona przyznanym przez kredytodawcę limitem. Kredyty nieodnawialne to takie, które można wykorzystać tylko raz, a spłaty kapitału tych kredytów nie zwiększają kwoty kredytu dostępnej do wypłaty.

Kredyt bankowy w Polsce[edytuj | edytuj kod]

Wniosek kredytowy[edytuj | edytuj kod]

Wniosek kredytowy zawiera: kwotę kredytu, cel, okres kredytowania, terminy spłaty, informacje o zadłużeniu ogółem, w tym z tytułu innych kredytów i pożyczek, dane o sytuacji finansowej kredytobiorcy oraz proponowane formy zabezpieczenia.

Etapy realizacji umowy kredytu bankowego:

  1. Wnioskowanie,
  2. analiza sytuacji finansowej wnioskodawcy,
  3. podjęcie decyzji kredytowej przez bank,
  4. podpisanie umowy,
  5. wypłata kredytu w formie określonej umową,
  6. kontrola zgodności wykorzystania kredytu z zapisami umownymi.

Wybrane czynniki brane pod uwagę w procesie analizy zdolności kredytowej (analizy kredytowej):

Treść umowy kredytu[edytuj | edytuj kod]

Elementy występujące w typowej umowie kredytu bankowego[4]:

  • datę i miejsce zawarcia umowy,
  • dane stron umowy,
  • postanowienia ogólne,
  • kwotę i walutę kredytu, w przypadku umowy o kredyt denominowany lub indeksowany do waluty innej niż PLN, szczegółowe zasady określania sposobów i terminów ustalania kursu wymiany walut stosownego do wyznaczania przepływów umownych oraz zasad przeliczania na walutę wypłaty albo spłaty kredytu,
  • warunki uruchomienia,
  • cel kredytu,
  • okres kredytowania,
  • zasady i termin spłaty kredytu,
  • wysokość prowizji,
  • wysokość oprocentowania kredytu i warunki jego zmiany,
  • sposób zabezpieczenia kredytu,
  • zakres uprawnień banku związanych z kontrolą wykorzystania i spłaty kredytu,
  • termin i sposób postawienia do dyspozycji kwoty kredytowej,
  • informacje o warunkach zmiany i odstąpienia od umowy przez bank i kredytobiorcę,
  • informacje o skutkach naruszenia umowy oraz inne ustalenia stron.

Kwota kredytu może zostać wypłacona w formie gotówkowej, pozostawiona do dyspozycji kredytobiorcy w postaci środków na jego koncie bankowym albo przekazana przez bank bezpośrednio dla dostawcy celu kredytowania.

Strony umowy kredytu[edytuj | edytuj kod]

Zgodnie z polskim prawem kredytów mogą udzielać wyłącznie banki, oddziały banków zagranicznych, oddziały instytucji kredytowych, spółdzielcze kasy oszczędnościowo-kredytowe lub inne jednostki organizacyjne uprawnione do tego na podstawie ustawy. Innym podmiotom gospodarczym podejmującym się próby oferowania czynności zarezerwowanych dla banków (tj. gromadzenia środków pieniężnych należących do innych podmiotów w celu udzielania kredytów) grozi grzywna do 5 mln PLN lub kara pozbawienia wolności do lat trzech[5].

Stroną dominującą w stosunku kredytowym jest podmiot udzielający kredytu, który określa warunki kredytu i jest uprawniony do kontroli jego wykorzystania oraz uzależnia przyznanie kredytu od zdolności kredytowej (albo posiadania odpowiedniego zabezpieczenia kredytu i posiadania wiarygodnego programu naprawczego, którego realizacja zapewni uzyskanie zdolności kredytowej w określonym czasie[6]), przy czym nie jest zobowiązany do udzielenia kredytu, nawet jeżeli osoba ubiegająca się o kredyt ją posiada.

Formy zabezpieczenia kredytu[edytuj | edytuj kod]

  • osobowe:
    • poręczenie – podmiot trzeci zobowiązuje się do spłaty kredytu z odsetkami, jeżeli kredytobiorca nie spłaci go w terminie,
    • weksel własny in blanco – kształtuje dodatkową ścieżkę egzekwowania roszczeń banku. Sporządza się deklarację wekslową, według której bank jest uprawniony wypełnić weksel w przypadku zaprzestania spłaty,
    • poręczenie wekslowe (awal),
    • gwarancja bankowa,
    • ubezpieczenie kredytu,
    • przelew wierzytelności (cesja),
    • przystąpienie do długu;
  • rzeczowe:
    • zastaw na rzeczach i prawach,
    • blokada środków na rachunku bankowym – ustalona pisemnie z wykluczeniem odwołania,
    • kaucja – wymaga umowy pisemnej, składa się ją na odrębnym rachunku bankowym,
    • przewłaszczenie na zabezpieczenie,
    • hipoteka – zabezpieczenie spłaty kredytu na nieruchomości, dla której założono księgę wieczystą. Przypisana jest do nieruchomości bez względu na to, kto jest jej właścicielem. Nie można ustanowić jej na nieruchomości, którą dłużnik ma tylko do użytku.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 M. Iwanicz-Drozdowska, W.L. Jaworski, A. Szelągowska, Z. Zawadzka: Bankowość. Instytucje, operacje, zarządzanie. Warszawa: Poltext, 2013. ISBN 978-83-7561-304-9.
  2. Dla osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej.
  3. Bez związku z prowadzoną przez nich działalnością gospodarczą, zob. kredyt konsumencki.
  4. Art. 69 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (Dz. U. z 2012 r. Nr 0, poz. 1376)
  5. Art. 171 ust. 1 prawa bankowego
  6. Art. 70 ust. 2 prawa bankowego

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Remigiusz Kaszubski, Agata Tupaj-Cholewa: Prawo bankowe: Podręcznik. Warszawa: Wolters Kluwer, 2010. ISBN 9788326400728.
  • M. Zaleska: Współczesna bankowość. Warszawa: Difin, 2008. ISBN 9788372517845.