Grusza śnieżna
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
| Grusza śnieżna | |
|---|---|
 |
|
| Systematyka[1] | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | rośliny |
| Klad | rośliny naczyniowe |
| Klad | rośliny nasienne |
| Klasa | okrytonasienne |
| Klad | klad różowych |
| Rząd | różowce |
| Rodzina | różowate |
| Rodzaj | grusza |
| Gatunek | grusza śnieżna |
| Nazwa systematyczna | |
| Pyrus nivalis Jacq. 1774, Fl. Austr., 2 : 4 |
|
| Synonimy | |
|
Pyrus nivalis var. salviifolia (DC.) Rouy & E.G. Camus in Rouy |
|
 Zdjęcia i grafiki w Commons |
|
Grusza śnieżna (Pyrus nivalis Jacq.) – gatunek rośliny wieloletniej z rodziny różowatych. Zasięg terytorialny tego gatunku jest szerszy niż gruszy pospolitej, lecz rośnie zasadniczo tylko na zboczach gór i nie jest spotykana na nizinach. Nosi nazwę śnieżnej ponieważ owoce nadają się do jedzenia dopiero po pierwszym śniegu i przymrozkach.
Spis treści |
Morfologia [edytuj]
- Pokrój
- Drzewo o wysokości 8 - 20 m. Ma grube, wzniesione konary, a młode pędy są zwykle bez cierni, pokryte białym, kutnerowatym nalotem.
- Liście
- Eliptyczne lub jajowate, o wymiarach 5 – 9 x 3 – 4 cm, o podstawie klinowatej i pokryte gęstym, kutnerowatym nalotem.
- Owoce
- Kuliste, o średnicy 3 - 5 cm, zielonkawożółte z purpurowymi punktami. Nadają się na cydr gruszkowy a do spożycia dopiero po pierwszym śniegu i przymrozkach, skąd się wzięła nazwa – grusza śnieżna. Drzewo jest mniej wytrzymałe na mróz niż gruszy pospolitej, lecz lepiej znosi suszę.
Zastosowanie [edytuj]
- Uprawiana jest jako drzewo ozdobne. W szkółkarstwie stosuje się ją jako podkładkę pod odmiany uprawne.
- Owoce nadają się na cydr gruszkowy - niskoalkoholowy sok.
Uprawa [edytuj]
- Wymagania
- Grusza śnieżna jest mniej wytrzymała na mróz od gruszy pospolitej (strefy mrozoodporności 5-9)[2], wyróżnia się natomiast dużą wytrzymałością na suszę oraz na zanieczyszczenia powietrza. Drzewo nie jest wrażliwe na parcha, choć może ulegać rdzy jałowcowo-gruszowej. Preferuje przepuszczalne gleby ilaste i stanowiska słoneczne. Toleruje jednak dobrze także ciężkie, gliniaste gleby. Na stanowiskach zacienionych owocuje słabo[3].
Przypisy
- ↑ Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-01-25].
- ↑ Ernie Wasson: The Complete Encyclopedia of Trees and Shrubs: Descriptions, Cultivation Requirements, Pruning, Planting. San Diego: Thunder Bay Press (CA), 2001, s. 816. ISBN 1-59223-055-5.
- ↑ Charakterystyka na stronie "Roślny przyszłości" (ang.).
Bibliografia [edytuj]
- Aleksander Rejman: Pomologia. Warszawa: PWRiL, 1994. ISBN 83-09-01612-3.
- Grzegorz Łysiak: Uprawa i odmiany gruszy. Warszawa: Hortpress, 2006, s. 156. ISBN 83-89211-18-1.
