Grusza śnieżna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Grusza śnieżna
Pyrusnivalis.jpg
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad klad różowych
Rząd różowce
Rodzina różowate
Rodzaj grusza
Gatunek grusza śnieżna
Nazwa systematyczna
Pyrus nivalis Jacq.
1774, Fl. Austr., 2 : 4
Synonimy

Pyrus nivalis var. salviifolia (DC.) Rouy & E.G. Camus in Rouy
Pyrus communis subsp. nivalis (Jacq.) Gams

"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons

Grusza śnieżna (Pyrus nivalis Jacq.) – gatunek rośliny wieloletniej z rodziny różowatych. Zasięg terytorialny tego gatunku jest szerszy niż gruszy pospolitej, lecz rośnie zasadniczo tylko na zboczach gór i nie jest spotykana na nizinach. Nosi nazwę śnieżnej ponieważ owoce nadają się do jedzenia dopiero po pierwszym śniegu i przymrozkach.

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Pokrój
Drzewo o wysokości 8 - 20 m. Ma grube, wzniesione konary, a młode pędy są zwykle bez cierni, pokryte białym, kutnerowatym nalotem.
Liście
Eliptyczne lub jajowate, o wymiarach 5 – 9 x 3 – 4 cm, o podstawie klinowatej i pokryte gęstym, kutnerowatym nalotem.
Owoce
Kuliste, o średnicy 3 - 5 cm, zielonkawożółte z purpurowymi punktami. Nadają się na cydr gruszkowy a do spożycia dopiero po pierwszym śniegu i przymrozkach, skąd się wzięła nazwa – grusza śnieżna. Drzewo jest mniej wytrzymałe na mróz niż gruszy pospolitej, lecz lepiej znosi suszę.

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

  • Uprawiana jest jako drzewo ozdobne. W szkółkarstwie stosuje się ją jako podkładkę pod odmiany uprawne.
  • Owoce nadają się na cydr gruszkowy - niskoalkoholowy sok.

Uprawa[edytuj | edytuj kod]

Wymagania
Grusza śnieżna jest mniej wytrzymała na mróz od gruszy pospolitej (strefy mrozoodporności 5-9)[2], wyróżnia się natomiast dużą wytrzymałością na suszę oraz na zanieczyszczenia powietrza. Drzewo nie jest wrażliwe na parcha, choć może ulegać rdzy jałowcowo-gruszowej. Preferuje przepuszczalne gleby ilaste i stanowiska słoneczne. Toleruje jednak dobrze także ciężkie, gliniaste gleby. Na stanowiskach zacienionych owocuje słabo[3].

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-01-25].
  2. Ernie Wasson: The Complete Encyclopedia of Trees and Shrubs: Descriptions, Cultivation Requirements, Pruning, Planting. San Diego: Thunder Bay Press (CA), 2001, s. 816. ISBN 1-59223-055-5.
  3. Charakterystyka na stronie "Roślny przyszłości" (ang.).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Aleksander Rejman: Pomologia. Warszawa: PWRiL, 1994. ISBN 83-09-01612-3.
  2. Grzegorz Łysiak: Uprawa i odmiany gruszy. Warszawa: Hortpress, 2006, s. 156. ISBN 83-89211-18-1.