Hermann-Bernhard Ramcke

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Hermann-Bernhard Ramcke
Ramcke w północnej Afryce, 1942
Ramcke w północnej Afryce, 1942
Data i miejsce urodzenia 24 stycznia 1889
Szlezwik
Data i miejsce śmierci 5 lipca 1968
Kappeln
Przebieg służby
Lata służby od 1905
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Rycerski Krzyża ŻelaznegoKrzyż Żelazny I Klasy Krzyż Żelazny II Klasy

Hermann-Bernhard Ramcke (ur. 24 stycznia 1889 w Szlezwiku - zm. 5 lipca 1968 w Kappeln) - niemiecki generał wojsk powietrznodesantowych.

Był jednym z ośmiorga dzieci Hermanna Ramcke.

Początek kariery wojskowej[edytuj | edytuj kod]

W kwietniu 1905 wstąpił na służbę do Cesarskiej Marynarki Wojennej. Służył na krążownikach - m. in. na SMS Prinz Adalbert. Od kwietnia 1912 - bosmanmat. W czerwcu 1914 został skierowany do szkoły oficerskiej Mar. Woj.

Pierwsza wojna światowa[edytuj | edytuj kod]

Na początku wojny służył ponownie na SMS Prinz Adalbert. W kwietniu 1915 został skierowany do piechoty morskiej we Flandern, od września 1915 pełnił służbę jako feldfebel w batalionie obrony wybrzeża. W 1916 został mianowany do stopnia chorążego. Ciężko ranny w styczniu 1916, przebywał w szpitalu do lipca 1917. Od lipca 1917 był dowódcą plutonu batalionu szturmowego korpusu morskiego "Flandria". Za zasługi w służbie otrzymał Krzyż Żelazny drugiej klasy (kwiecień 1916), pierwszej klasy (styczeń 1917) i pruski Złoty Krzyż Zasługi Wojskowej (kwiecień 1918), najwyższe odznaczenia wojskowe w I wojnie światowej.W 1918 został awansowany do stopnia porucznika piechoty morskiej. Pod koniec 1918 był ponownie ranny.

Okres międzywojenny[edytuj | edytuj kod]

Od stycznia 1919, po wyjściu ze szpitala, objął dowództwo kompanii w ochotniczym korpusie generała von Brandisa na Łotwie. W kwietniu 1919 był ranny, od lipca 1919 powrócił na to stanowisko. W listopadzie 1919 był odznaczony Bałtyckimi Krzyżami 1 i 2 stopnia oraz Złotą Odznaką za rany.

Od listopada 1919 służył w Reichswehrze, w piechocie. Od stycznia 1921 był dowódcą kompanii, a od października 1934 - dowódcą batalionu piechoty, w stopniu majora.

Od 1936 do stycznia 1940 pełnił służbę jako podpułkownik w różnych ośrodkach szkoleniowych.

Druga wojna światowa[edytuj | edytuj kod]

Od stycznia do lipca 1940 dowodził w stopniu pułkownika pułkiem piechoty. W czasie napaści na Polskę był obserwatorem w XXII. (zmotoryzowanym) Korpusie Armijnym von Kleista.

W sierpniu 1940 został przeniesiony do Luftwaffe, do wojsk powietrznodesantowych.

21 maja 1941 został mianowany dowódcą 1 szturmowego pułku spadochronowego i dowodzącym zrzutem na zachodnią część Krety. Za tę operację otrzymał w lipcu awans na generała majora, a w sierpniu 1941 - Krzyż Rycerski.

Od kwietnia 1942 był dowódcą 1 brygady spadochronowej (w Afryce). Po dowodzeniu pod El-Alamein (odcięta jednostka Ramckego pokonała 130 km pustyni, uwalniając 100 jeńców) W listopadzie 1942 został nagrodzony Dębowymi Liśćmi do Krzyża Rycerskiego, a w grudniu 1942 mianowany do stopnia generała porucznika.

Od lutego do września 1943 dowodził 2 Dywizją Spadochronową (najpierw we Francji, następnie we Włoszech). Od września 1943 do lutego 1944 chorował, następnie powrócił do służby na poprzednio zajmowane stanowisko (dywizja stacjonowała wtedy w Normandii).

Od sierpnia do września 1944 dowodził całością niemieckich wojsk w Breście.

Od 9 sierpnia 1944 2 Dywizja (bez jednego pułku, rozbitego wcześniej pod Falaise) wraz z 343 Dywizją Piechoty i pododdziałami Kriegsmarine pozostawała w okrążeniu amerykańskiego 8 Korpusu Armijnego. Garnizon dowodzony przez Ramckego bronił się do 20 września 1944, po czym skapitulował (z okrążenia udało się wyrwać jednemu batalionowi 2 pułku spadochronowego).

Od 14 września 1944 posiadał stopień generała wojsk spadochronowych; 19 września 1944 otrzymał miecze i diamenty do Krzyża Rycerskiego z Dębowymi Liśćmi.

Losy powojenne[edytuj | edytuj kod]

Został wzięty do niewoli amerykańskiej 20 września 1944 i przewieziony do USA. Dwukrotnie uciekał z obozu jenieckiego i dwukrotnie doń dobrowolnie powracał, na wolności organizując kampanię na rzecz lepszego traktowania niemieckich jeńców wojennych.

W grudniu 1946 roku został wydany Francuzom pod zarzutem zbrodni wojennych - m. in. w walce o Brest; 21 marca 1951 został skazany na karę pięciu i pół roku więzienia (za porwanie i zabójstwo francuskich cywilów, za grabież własności prywatnej i zamierzone niszczenie i palenie domów cywilnych). Został zwolniony z więzienia 24 czerwca 1951 ze względu na dotychczasowe uwięzienie (57 miesięcy) i wiek.

Po uwolnieniu pracował jako dyrektor w przedsiębiorstwie przemysłowym. Napisał książkę o swoich wojennych doświadczeniach.

W październiku 1952 Ramcke brał udział w spotkaniu byłych członków Waffen-SS w Verden.

Zmarł 5 lipca 1968 w Kappeln. Udział w pogrzebie kompanii honorowej Bundeswehry był przedmiotem licznych dyskusji w prasie niemieckiej i międzynarodowej.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

  • Krzyż Rycerski Krzyża Żelaznego z Liśćmi Dębu, Mieczami i Diamentami
  • Krzyż Żelazny 1 i 2 klasy
  • inne

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Gordon Williamson, Malcolm McGregor: German commanders of World War II.: Waffen-SS, Luftwaffe & Navy (2). Oksford: Osprey Publishing, 2006, s. 46-48. ISBN 184176597X.