Hipoplazja

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Hipoplazja (łac. hypoplasia, z gr. υπó = pod (tu: mało) + πλάσσειν = kształtować, formować (por. plastyczny)) - typ niecałkowitej morfogenezy, polegający na zbyt słabym wykształceniu się narządu przebiegającym ze zmniejszeniem ilości komórek. Hipoplazji narządu często towarzyszy upośledzenie jego czynności. Hipoplazja narządów nierzadko wchodzi w skład obrazu klinicznego zespołów wad wrodzonych, może też stanowić wadę izolowaną. Termin wprowadzony przez Rudolfa Virchowa w 1870 roku.

Przykłady hipoplazji[edytuj | edytuj kod]

-plazja
(Hiper)plazja - wzrost liczby komórek
(Meta)plazja - zmiana typu komórek
(Dys)plazja - nieprawidłowe dojrzewanie
(Ana)plazja - odróżnicowanie
(Kata)plazja - ↓ różnicowanie czynnościowe
(Neo)plazja - nowotworzenie
(A)plazja - niewykształcenie się narządu
(Hipo)plazja - "niedorozwój" narządu

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Lech Korniszewski, Dziecko z zespołem wad wrodzonych. Diagnostyka dysmorfologiczna. Wyd. II, PZWL 2005 ISBN 83-200-3042-0.
  • Jerzy Stachura, Wenancjusz Domagała, Patologia znaczy słowo o chorobie. T. 1, Patologia ogólna. Wydawnictwo Polskiej Akademii Umiejętności, Kraków 2003. ISBN 83-88857-65-7.

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.