Hutiowate

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
hutiowate
Capromyidae[1]
Hamilton Smith, 1842
Capromys pilorides
Capromys pilorides
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada ssaki żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd gryzonie
Podrząd Hystricomorpha
Infrarząd Hystricognathi
Rodzina hutiowate
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Hutiowate (Capromyidae) – rodzina gryzoni z infrarzędu Hystricognathi. Hutiowate, jak inne Hystricognathi różnią się od innych gryzoni strukturą kości czaszki. Część mięśni szczęki przechodzi przez otwory podoczodołowe i łączą się z kośćcem po drugiej stronie. Również ukształtowanie i wielkość otworu podoczodołowego odróżnia Hystricognathi od innych przedstawicieli Rodentia.

Zajmują terytoria w Ameryce Południowej[2] i na Antylach. Dotychczas odkryto i opisano około 20 gatunków, zgrupowanych w 8 rodzajach. Około połowa gatunków jest uznana za wymarłe.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Hutiowate w niektórych aspektach przypominają nutrie. Pysk jest krótki, łuki jarzmowe silne i szerokie. Wzór zębowy członków tej podrodziny jest następujący: 1 / 1, 0 / 0, 1 / 1, 3 / 3 = 20. Waga hutiowatych[3] wynosi do ok. 7 kg. Największy gatunek Capromys pilorides jest wielkości dużego kota domowego. Mniejsze hutiowate są wielkości szczura. Długość od 20 do 60 cm. Funkcjonalność ogonów jest zależna od gatunku. Niektóre są chwytne, a u niektórych pozostały jedynie jako relikt.

Jak prawie wszystkie gryzonie, hutiowate są zwierzętami stadnymi. Żyją w parach, rodzinach lub w dużych grupach, tworząc kolonie. Często mają wspólne gniazda lub nory.

Rozród[edytuj | edytuj kod]

Okres godowy trwa cały rok. Ciąża: 110 do 140 dni. Rodzi się zazwyczaj od 1 do 6 młodych – przeciętnie 2

Środowisko naturalne[edytuj | edytuj kod]

Niektóre gatunki hutiowatych są naziemne, inne są częściowo nadrzewne. Nie kopią nor, ale najczęściej mieszkają w dziuplach drzew lub szczelinach skalnych. Kilka gatunków jest uznawanych za szkodniki w rolnictwie.

Odżywianie[edytuj | edytuj kod]

Większość gatunków hutiowatych jest roślinożercami, choć niektóre żywią się małymi zwierzętami (bezkręgowcami, a nawet jaszczurkami).

Hutiowate jako pożywienie[edytuj | edytuj kod]

Na hutiowate poluje się na Kubie, gdzie często są gotowane w garnku z dzikimi orzechami i miodem[4][5]. Jednym z kulinarnych specjałów jest gulasz z hutii: sauté z zieloną papryką, cebulą, sosem pomidorowym i dużą ilością czosnku.

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Podrodziny należące do hutiowatych[6]

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Feldhamer, G. A., L. C. Drickamer, S. H. Vessey, and J. F. Merritt. 1999. Mammalogy. Adaptation, Diversity, and Ecology. WCB McGraw-Hill, Boston. xii+563pp.
  • Lawlor, Timothy. 1979. Handbook to the orders and families of living mammals. Mad River Press, Eureka, California.
  • Macdonald, David. 1984. The encyclopedia of mammals. Facts on File Publications, New York.
  • Nowak, Ronald M. and John L. Paradiso. 1983. Walker's mammals of the world. The Johns Hopkins University Press, Baltimore and London, pp 803-810.
  • Vaughan, T. A. 1986. Mammalogy. Third Edition. Saunders College Publishing, Fort Worth. vii+576 pp.
  • Vaughan, T. A., J. M. Ryan, N. J. Czaplewski. 2000. Mammalogy. Fourth Edition. Saunders College Publishing, Philadelphia. vii+565pp.
  • Wilson, Don E. and DeeAnn M. Reeder (eds.). 1993. Mammal species of the world: A taxonomic and geographic reference, 2nd ed.. Smithsonian Institution Press, Washington and London.
  • Woods, C. A. 1984. Hystricognath rodents. Pp. 389-446 in Anderson, Sydney and J. Know Jones, Jr. (eds.). Orders and familes of mammals of the world. John Wiley and Sons, New York.