ISO (obraz)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Obraz ISOformat zapisu danych dysków optycznych. Korzysta on z międzynarodowych standardów ISO. Najpopularniejszym typem obrazów są pliki .iso (Windows) lub .cdr (Mac OS X). Nazwa ISO została zaczerpnięta z ISO 9660 – standardu zapisu danych na płytach CD. Tej samej nazwy i rozszerzenia pliku używa się w przypadku obrazów dyskietek, z tym że obraz dyskietki ma rozmiar odpowiadający jej pełnej pojemności i stanowi binarny zrzut zawartości wszystkich sektorów.

Specyfikacja[edytuj | edytuj kod]

Tak jak inne archiwa danych, obraz ISO zawiera wszystkie dane z archiwizowanej płyty CD/DVD. Są one przechowywane w nieskompresowanym formacie. Do danych są także załączone metadane systemu plików, w tym także kod rozruchowy, struktury oraz atrybuty. ISO stanowi niezależne archiwum danych (tak jak ZIP lub RAR) – łączy pliki w jeden spójny format.

Dzięki niezawodności formatu oraz łatwości jego odtworzenia, ISO stał się jednym z najpopularniejszych sposobów rozprzestrzeniania informacji przez internet.

Zastosowania[edytuj | edytuj kod]

  • Plik obrazu można przechowywać na dysku twardym i emulować napęd z daną płytą, uzyskując identyczną funkcjonalność jak przy używaniu fizycznego nośnika. Jest to przydatne, gdy płyty używa się często, zmniejsza to zużycie napędu oraz płyt.
  • Pliki obrazu ułatwiają wymianę plików w sieci. W ten sposób na przykład rozprowadzane jest wiele dystrybucji systemu operacyjnego Linux
  • Łatwość zastosowania sektora rozruchowego

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]