Inskrypcje Kalyani

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Inskrypcje Kalyani (birm. ကလျာဏီကျောက်စာ) — inskrypcje na dziesięciu kamiennych słupach wzniesionych w 1479 r. przez władcę królestwa Hanthawaddy Dhammazediego w Pegu w Mjanmie (Birmie).

Zlokalizowane w sąsiedztwie Sali Obrzędów Kalyani (Kalyani Sima) na przedmieściach Pegu, inskrypcje te upamiętniają odnowę buddyzmu w Dolnej Birmie w duchu cejlońskiej tradycji Mahawihara w latach 1476-1479[1]. Inskrypcje są najważniejszym źródłem informacji o kontaktach religijnych między Birmą a Cejlonem[2].

Król Dhammazedi, były mnich, obwieszcza w inskrypcji, iż buddyzm w Ramanyi (Dolnej Birmie) był w zapaści na skutek rozwoju sekt oraz, iż zakony oddalały się coraz bardziej od ich początkowej czystości; że poszedł on w ślady wielkich, modelowych królów buddyjskich - Anawrahty z Paganu, Sithu II z Paganu i Parakramabahu I z Cejlonu - którzy, według niego, utrzymywali religię w czystości i zreformowali Sanghę w duchu "ortodoksyjnej" drogi buddyzmu terawady; oraz, że posłał on Sanghę na Cejlon aby została ponownie wyświęcona w duchu Mahawihary, podobnie jak to uczynił król Sithu II[3].

Nazwa inskrypcji wynika z faktu, że rytuał ponownych święceń sanghy z Dolnej Birmy odbył się na platformie zakotwiczonej na rzece Kalyani (w pobliżu dzisiejszego Kolombo). Napisy na pierwszych trzech kamieniach sporządzono w języku pali wykorzystując pismo birmańskie. Na pozostałych słupach znalazł się moński przekład tekstu. Kamienie mają po 2,13 m wysokości, 1,27 m szerokości oraz 0,38 m grubości. Zapisane zostały po obydwu stronach, po 70 linii tekstu na każdej i po 3 litery na cal (2,54 cm)[1].

Niektóre z oryginalnych kamiennych płyt zostały zniszczone przez Portugalczyków na początku XVII w. oraz przez wojska Konbaung w 1757 r. Przertwało nieco odpisów tekstu w postaci starannie chronionych rękopisów na liściach palmowych. Taw Sein Ko przetłumaczył inskrypcje z tych manuskryptów na język angielski oraz na język pali zapisany alfabetem łacińskim[1].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 Taw 1892 ↓, s. iv-v.
  2. Sirisena 1978 ↓, s. 14.
  3. Aung-Thwin 2005 ↓, s. 114–115.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]