Izoelektronowość

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Izoelektronowość – cecha dwóch lub więcej indywiduów chemicznych polegająca na posiadaniu takiej samej liczby elektronów walencyjnych oraz takiej samej budowy cząsteczek. Związki izoelektronowe mogą być zbudowane z różnych atomów, ale ich liczba i układ wiązań są takie same. Przykładem są izoelektronowości są cząsteczki N≡N, N≡O+ i C≡O – wszystkie trzy mają 10 elektronów walencyjnych i podobny charakter wiązań[1]. Są one również izolobalne.

Inne przykłady par izoelektronowych

Do związków, które mimo identycznej liczbie elektronów walencyjnych nie są izoelektronowe ze względu na różną budowę należy para Me2C=O i Me−N=N−Me[1] (każda z cząsteczek ma łącznie 24 elektrony walencyjne).

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 isoelectronic (ang.) [w:] A.D. McNaught, A. Wilkinson: IUPAC. Compendium of Chemical Terminology („Gold Book”). Wyd. 2. Oksford: Blackwell Scientific Publications, 1997. Wersja internetowa: M. Nic, J. Jirat, B. Kosata: isoelectronic (ang.), aktualizowana przez A. Jenkins. doi:10.1351/goldbook.I03276