Izydor Jabłoński
Izydor Jabłoński właściwe Izydor Piotr Jabłoński Pawłowicz (ur. 4 kwietnia 1835 w Krakowie, zm.13 listopada 1905 tamże) – malarz krakowski, profesor Krakowskiej Szkoły Sztuk Pięknych, przyjaciel i biograf Jana Matejki.
W latach 1848-1856 studiował malarstwo w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych u Wojciecha Stattlera, Władysława Łuszczkiewicza oraz rzeźbę u Henryka Kossowskiego.Studia uzupełniał w Monachium i Rzymie. W latach 1860-1861 podróżował po Bałkanach i Bliskim Wschodzie,a w 1873 po Rosji.W latach 1877-1895 był profesorem krakowskiej Szkoły Sztuk Pięknych a w latach 1877 -1899 był rzeczoznawcą sądowym w sprawach dotyczących dzieł sztuki.
Zajmował się głównie tematyką religijną, stworzył wiele polichromii w kościołach Małopolski.
Był nauczycielem wielu malarzy środowiska krakowskiego, m.in. Józefa Mehoffera, Edwarda Okunia, Wojciecha Weissa, Ludwika Stasiaka, Stanisława Wyspiańskiego, Zefiryna Ćwiklińskiego.
W roku 1879 pełnił funkcję dyrektora Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych w Krakowie.
W kościele pw. Świętego Krzyża w Krakowie znajduje się epitafium rodzinne Jabłońskich: Izydora oraz jego brata Leona Jabłońskiego- rzeźbiarza.
Dzieła (wybór) [edytuj]
- Polichromia w kościele OO. Misjonarzy w Krakowie (1862-1864)
- Rekonstrukcja polichromii Kaplicy Świętokrzyskiej na Wawelu (1870) wykonanie kompozycji Znalezienia Krzyża Świętego oraz Źródła Życia.
- Odnowa polichromii w kaplicy Lipskich w Katedrze Wawelskiej.
- obraz św. Augustyna do kościoła św. Katarzyny w Krakowie oraz obraz Matki Boskiej Bolesnej do Kościoła Mariackiego.
- Trzy obrazy ołtarzowe w kościele w Pszczonowie (1880)
Bibliografia [edytuj]
- Tadeusz Dobrowolski: Sztuka Krakowa, Wydawnictwo Literackie, Kraków 1978
- "Encyklopedia Krakowa" wyd.PWN Kraków 2000
