Izydor Jabłoński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Izydor Jabłoński: Portret Jana Matejki

Izydor Jabłoński właściwe Izydor Piotr Jabłoński Pawłowicz (ur. 4 kwietnia 1835 w Krakowie, zm. 13 listopada 1905 tamże) – malarz krakowski, profesor Krakowskiej Szkoły Sztuk Pięknych, przyjaciel i biograf Jana Matejki.

W latach 1848-1856 studiował malarstwo w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych u Wojciecha Stattlera, Władysława Łuszczkiewicza oraz rzeźbę u Henryka Kossowskiego. Studia uzupełniał w Monachium i Rzymie. W latach 1860-1861 podróżował po Bałkanach i Bliskim Wschodzie, a w 1873 po Rosji. W latach 1877-1895 był profesorem krakowskiej Szkoły Sztuk Pięknych, a w latach 1877-1899 był rzeczoznawcą sądowym w sprawach dotyczących dzieł sztuki.

Zajmował się głównie tematyką religijną, stworzył wiele polichromii w kościołach Małopolski.

Był nauczycielem wielu malarzy środowiska krakowskiego, m.in. Józefa Mehoffera, Edwarda Okunia, Wojciecha Weissa, Ludwika Stasiaka, Stanisława Wyspiańskiego, Zefiryna Ćwiklińskiego.

W roku 1879 pełnił funkcję dyrektora Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych w Krakowie.

W kościele pw. Świętego Krzyża w Krakowie znajduje się epitafium rodzinne Jabłońskich: Izydora oraz jego brata Leona Jabłońskiego - rzeźbiarza.

Dzieła (wybór)[edytuj | edytuj kod]

  • Polichromia w kościele OO. Misjonarzy w Krakowie (1862-1864)
  • Rekonstrukcja polichromii Kaplicy Świętokrzyskiej na Wawelu (1870) wykonanie kompozycji Znalezienia Krzyża Świętego oraz Źródła Życia.
  • Odnowa polichromii w kaplicy Lipskich w Katedrze Wawelskiej.
  • obraz św. Augustyna do kościoła św. Katarzyny w Krakowie oraz obraz Matki Boskiej Bolesnej do Kościoła Mariackiego.
  • Trzy obrazy ołtarzowe w kościele w Pszczonowie (1880)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Tadeusz Dobrowolski: Sztuka Krakowa, Wydawnictwo Literackie, Kraków 1978
  • „Encyklopedia Krakowa” wyd.PWN Kraków 2000