Języki czibczańskie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Języki czibczańskie – rodzina językowa w Ameryce Środkowej i Południowej. Języki te wywodzą się z pogranicza Hondurasu, Nikaragui i Panamy, ale rozprzestrzeniły się na teren Kolumbii. Charakteryzują się ubogim systemem spółgłoskowym. Pokrewieństwo tej rodziny języków wykazał jako pierwszy kostarykański uczony Adolfo Constenla Umaña.

Klasyfikacja[edytuj | edytuj kod]

Północnoczibczańskie[edytuj | edytuj kod]

Wotyckie[edytuj | edytuj kod]

Istmickie[edytuj | edytuj kod]

Magdalenickie[edytuj | edytuj kod]

  • język czibcza – wymarły język Muisków, Kolumbia
  • język tunebo (U'wa) – Kolumbia
  • język damana (Wiwa, Guamaca, Guamaka, Malayo, Arsario, Marocacero, Marocasero, Maracaserro, Sancá, Sanja, Sanka, Huihua) – Kolumbia
  • język kankuamo (Atanquez, Atanques) – Kolumbia (wymarły)
  • język ichka (Arhuaco, Aruaco, Bintuk, Bíntukua, Bintucua, Ica, Ijka, Ika, Ike, Bíntucua, Bintuk, Bíntukua, Pebu) – Kolumbia
  • język kagaba (kogi) – Kolumbia