Języki sko
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Języki sko (języki skou) – papuaska rodzina językowa, używana wzdłuż północnego wybrzeża Papui-Nowej Gwinei. Wyróżnia się tu 16 języków[1]. Posługuje się nimi ok. 7000 osób. Języki cechuje tonalność (w przeciwieństwie do pozostałych z grupy papuaskich), niespotykane spółgłoski czy duża liczba samogłosek.
Klasyfikacja[2] [edytuj]
Wyróżniamy 2 gałęzie w obrębie tej rodziny językowej:
1. Gałąź vanimo
- Kompleks językowy sko – vanimo (języki sko zachodnie)
- język sko (tumawo)
- Grupa wschodnia
- język leitre
- Podgrupa zachodniego wybrzeża
- Języki vanimo
- język vanimo (sko wschodni, dumo)
- język dusur
- Języki pogranicza
- język sangke (nyao)
- język wutung
- Języki vanimo
2. Gałąź krisa
- Kompleks języków rzeki Piore
- język warapu (barupu)
- język sumo
- język ramo
- Kompleks języków wzgórz Serra
- język puari (puare)
- Języki wzgórz Rawo-Serra Główna
- język rawo
- Języki wzgórza Serra Główna
- język i'saka (krisa)
Linki zewnętrzne [edytuj]
Przypisy
- ↑ Keith Brown, Sarah Ogilvie – Concise Encyclopedia of Languages of the World, Elsevier 2009, ISBN 978-0-08-087774-7
- ↑ Mark Donohue – A Grammar of the Skou language of New Guinea, National University of Singapore 2004
