Jacques Ellul

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Jacques Ellul (ur. 6 stycznia 1912 roku w Bordeaux, zm. 19 maja 1994 tamże) – francuski historyk, teolog protestancki, socjolog, teoretyk chrześcijańskiego anarchizmu.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

W wieku lat 18 został żarliwym chrześcijaninem. W wieku 19 lat rozpoczął studia nad Kapitałem Marksa, wtedy też zapisał się na studia prawnicze. Po studiach, w 1936 roku doktoryzował się w naukach prawniczych na postawie pracy zatytułowanej Etude sur l’évolution et la nature juridique du Mancipium. W 1943 roku zdał egzamin habilitacyjny (agrégation) w dziedzinie prawa rzymskiego i historii prawa i podjął pracę na Uniwersytecie w Bordeaux (1944–1980), równocześnie wykładał w Instytucie Studiów Politycznych w Bordeaux historię instytucji i historię społeczną.

Związany w latach trzydziestych z ruchem personalistów, był animatorem wraz z Bernardem Charbonneau grupy myślicieli bliskich czasopismu Esprit oraz grupy Ordre nouveau. Podjął wówczas rozmyślania na temat rozwoju współczesnego mu społeczeństwa i śmierci świata agrarnego – postępującej technicyzacji i normalizacji człowieka i jego środowiska (zapoczątkowując analizę problemów ekologicznych). Przeprowadził pogłębiona krytykę społeczeństwa, które nazwał la société technicienne; technika staje się wg niego podstawowym determinantem społeczeństwa przemysłowego, narzuca ludziom własne normy i wartości postępu technicznego, które odsuwają na boczny tor człowieka, jego potrzeby, kulturę oraz naturę.

Jest uważany, wraz z Ivanem Illichem, za ojca tez zwolnienia rozwoju i prostoty w stylu życia określanych mianem ekologii politycznej.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]