James H. Billington

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

James H. Billington (ur. 1 czerwca 1929 w Bryn Mawr w Pensylwanii, USA) - amerykański historyk, 13 dyrektor Biblioteki Kongresu Stanów Zjednoczonych w Waszyngtonie.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Studia ukończył w Princenton w 1950. Następnie trzy lata później jako stypendysta fundacji Cecila Rhodesa uzyskał stopień doktora nowożytnej historii Europy na Balliol College w Oksfordzie. W latach 1957–1960 wykładał historię Rosji na Uniwersytecie Harvarda. W 1961 roku związał się z Uniwersytetem Princeton, gdzie był profesorem historii do 1974 roku. W 1961 roku wykładał gościnnie na Uniwersytecie Leningradzkim. W 1964 roku przebywał na Uniwersytecie Moskiewskim w ramach międzyuczelnianej współpracy badawczej. W latach 1973–1987 pełnił funkcję dyrektora Woodrow Wilson International Center for Scholars, w którego obrębie założył Kennan Institute for Advanced Russian Studies. Od roku 1987 jest dyrektorem Biblioteki Kongresu w Waszyngtonie. Zajmuje się historią Rosji.

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Mikhailovsky and Russian Populism, (1956).
  • Fire in the Minds of Men, (1980).
  • Russia Transformed: Breakthrough to Hope, August 1991, (1992).
  • The Face of Russia, (1998).

Wybrane publikacje w języku polskim[edytuj | edytuj kod]

  • Ikona i topór. Historia kultury rosyjskiej, przeł. Justyn Hunia, Kraków: Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego 2008.
  • Ideologia moskiewska [w:] Chrześcijaństwo Rusi Kijowskiej, Białorusi, Ukrainy i Rosji (X-XVII wiek), red. Jerzy Kłoczowski, Kraków: Wydawnictwo PAU 1997, s. 173-217.
  • Płonące umysły. Źródła rewolucyjnej wiary, Wrocław: Wydawnictwo Wektory 2012.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]