Jerzy Kłoczowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Jerzy Kłoczowski
Jerzy Kloczowski Prezydent.jpg
Jerzy Kłoczowski odznaczany Orderem Orła Białego
Data i miejsce urodzenia 29 grudnia 1924
Bogdany Wielkie
Senator I kadencji
Przynależność polityczna Unia Demokratyczna
Okres urzędowania od 21 czerwca 1990
do 25 listopada 1991
Odznaczenia
Order Orła Białego Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych Srebrny Krzyż Zasługi z Mieczami Odznaka Honorowa "Bene Merito" Order Za Zasługi III Stopnia (Ukraina)
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach

Jerzy Kazimierz Kłoczowski (ur. 29 grudnia 1924 w Bogdanach Wielkich) – polski historyk, profesor nauk humanistycznych, senator I kadencji. Kawaler Orderu Orła Białego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Podczas II wojny światowej był żołnierzem Armii Krajowej i uczestnikiem powstania warszawskiego, podczas którego stracił prawą rękę. W latach 1945–1948 studiował na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu oraz na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu. W 1950 uzyskał stopień naukowy doktora i został wykładowcą Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. W 1967 został profesorem nadzwyczajnym (otrzymując tytuł naukowy profesora), a w 1974 profesorem zwyczajnym.

W pracy naukowej zajmuje się historią Polski przedrozbiorowej i dziewiętnastowiecznej, historią chrześcijaństwa w Polsce i dziejami zakonów oraz historią Europy Środkowo-Wschodniej.

Kierował na KUL Katedrą Historii Średniowiecznej, Katedrą Historii Kultury Polskiej, od 1957 Instytutem Geografii Historycznej Kościoła w Polsce. Był także dziekanem Wydziału Nauk Humanistycznych na tej uczelni, wiceprzewodniczącym Międzynarodowej Komisji Historii Porównawczej Kościołów, przewodniczącym Polskiej Komisji Historii Porównawczej Kościołów w Komitecie Nauk Historycznych Polskiej Akademii Nauk oraz kuratorem Koła Naukowego Historyków Studentów KUL. W latach 2000–2004 przewodniczył Konwentowi Europejskiego Kolegium Polskich i Ukraińskich Uniwersytetów, następnie został jego honorowym przewodniczącym.

W 1956 należał do założycieli warszawskiego Klubu Inteligencji Katolickiej. Od 1981 do 1991 był członkiem rady Polskiego Instytutu Kultury Chrześcijańskiej Fundacji Jana Pawła II w Rzymie. Od 1981 kierował pracami Wszechnicy Regionu Środkowowschodniego „Solidarności”. W okresie stanu wojennego współpracował z tajnymi strukturami „Solidarności”. Od 1989 do 1990 przewodniczył Komitetowi Obywatelskiemu na Lubelszczyźnie. W 1989 został powołany w skład Trybunału Stanu. Rok później z ramienia KO w wyborach uzupełniających po śmierci Adama Stanowskiego uzyskał mandat senatora I kadencji w województwie lubelskim. W Senacie zasiadał do 1991, pracował w Komisji Spraw Zagranicznych, należał do Parlamentarnego Klubu Unii Demokratycznej.

Był jednym z inicjatorów powołania organizacji kombatanckiej Armii Krajowej. W okresie 1989–1990 pełnił funkcję prezesa Światowego Związku Żołnierzy AK w okręgu lubelskim. W 1991 znalazł się wśród inicjatorów i fundatorów Instytutu Armii Krajowej w Lublinie. Należy do Związku Inwalidów Wojennych RP (od 1946), Rady Kasy im. Mianowskiego (od 1999), jest wiceprzewodniczącym Forum Polsko-Ukraińskiego (od 1999), członkiem Narodowej Rady Integracji Europejskiej (od 2001), rady naukowej przy Wielkim Kanclerzu KUL (od 1998), rady naukowej Instytutu Jana Pawła II KUL, współprzewodniczącym polsko-białoruskiej komisji ds. podręczników szkolnych (od 1992), rady Państwowego Muzeum na Majdanku (od 1998), członkiem czynnym Polskiej Akademii Umiejętności (od 2004), członkiem-korespondentem PAU (od 1992), członkiem honorowym Polskiego Towarzystwa Historycznego (od 2000), członkiem honorowym Collegium Invisibile[1] (od 2004), Poznańskiego Towarzystwa Naukowego (od 2006) i Warszawskiego Towarzystwa Naukowego. Należy też do Lubelskiego Towarzystwa Naukowego i Towarzystwa Naukowego KUL. W latach 1986–1989 był członkiem Ogólnopolskiego Komitetu Grunwaldzkiego.

Od 1991 kieruje Towarzystwem Instytutu Europy Środkowo-Wschodniej w Lublinie, w 2002 został dyrektorem Instytutu Europy Środkowo-Wschodniej. Był przewodniczącym Międzynarodowej Federacji Instytutów Europy Środkowo-Wschodniej, przewodniczącym Polskiego Komitetu ds. UNESCO, członkiem Rady Wykonawczej UNESCO, kilkakrotnie przewodniczył polskiej delegacji na Konferencji Generalnej UNESCO, był założycielem polskiej rady Ruchu Europejskiego.

Wykładał m.in. na College de France, Merton College Oxford University, University of Madison-Wisconsin.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Jerzy Kłoczowski jest synem Eugeniusza Kłoczowskiego, inżyniera rolnika, ziemianina, właściciela majątku Bogdany, oraz Ireny z domu Cichowskiej. Brat dominikanina Jana Andrzeja Kłoczowskiego, ojciec m.in. Piotra Kłoczowskiego, literata, kuratora wystaw, i Pawła Kłoczowskiego, filozofa.

Nagrody i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Odznaczony m.in. Orderem Orła Białego (2004), Krzyżem Virtuti Militari, Krzyżem Walecznych i Srebrnym Krzyżem Zasługi z Mieczami, ukraińskim Orderem „Za Zasługi” trzeciego stopnia (2008)[2]. W 2004 otrzymał statuetkę Przasnyskiego Koryfeusza. Jest również laureatem Nagrody Pojednania Polsko-Ukraińskiego. Laureat nagrody im. A. Jurzykowskiego, nagrody specjalnej „Przeglądu Wschodniego”, Nagrody Obojga Narodów Polski i Litwy, nagrody „Rzeczpospolitej” im. J. Giedroycia, medalu za zasługi dla KUL. Jest doktorem honoris causa Uniwersytetu w Grodnie, Akademii Kijowsko-Mohylańskiej, Wolnego Uniwersytetu w Berlinie i Uniwersytetu Sorbona w Paryżu. W 2011 został odznaczony odznaką honorową "Bene Merito".

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Wspólnoty chrześcijańskie, 1964
  • Kościół w Polsce, 1968 i 1970
  • Chrześcijaństwo w Polsce, 1981
  • Europa Słowiańska w XIV-XV wieku, 1984
  • Bullarium Poloniae (wstęp w jęz. fr.), 1985
  • Szkice historyczne, 1986
  • Dzieje polskiego chrześcijaństwa, 1987 i 1991
  • Od pustelni do wspólnoty, 1987
  • Chrześcijaństwo i historia, 1990
  • Europa Środkowowschodnia w historiografii krajów regionu, 1993
  • Młodsza Europa. Europa Środkowo-Wschodnia w kręgu cywilizacji chrześcijańskiej średniowiecza, 1998
  • Dzieje chrześcijaństwa polskiego, 2000
  • Historia Polski od czasów najdawniejszych do końca XV wieku, 2000
  • Aktualność przesłania paryskiej „Kultury” w dzisiejszej Europie (współautor), 2007
  • Nasza tysiącletnia Europa, 2010

Przypisy

  1. Członkowie honorowi Collegium Invisibile. ci.edu.pl. [dostęp 2 kwietnia 2011].
  2. Указ Президента України № 752/2008 (ukr.). president.gov.ua. [dostęp 13 kwietnia 2011].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]