Jerome S. Bruner

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Jerome Seymour Bruner (ur. 1 października 1915 w Nowym Jorku) – amerykański psycholog, syn Hemana i Rose Bruner, którzy wyemigrowali z Polski[1].

W latach 1952–1972 profesor Uniwersytetu Harvarda w Cambridge. W 1962 stworzył wspólnie z G. Millerem Ośrodek Badań nad Procesami Poznawczymi. W latach 1972–1979 profesor uniwersytetu w Oksfordzie, a od 1982 New School for Social Research w Nowym Jorku. Jeden z głównych przedstawicieli współczesnej psychologii poznania. Autor oryginalnych koncepcji dydaktycznych, które nawiązując do wyników badań Brunera nad procesami poznawczymi i rozwojem poznawczym, stanowią próbę zarysowania całościowej, spójnej teorii nauczania. W przetłumaczonej na liczne języki pracy Proces kształcenia przedstawił dynamiczną koncepcję edukacji, podkreślając rolę i warunki pobudzania działalności poznawczej dzieci i młodzieży oraz rozwoju pozytywnej motywacji.

Dzieła[edytuj | edytuj kod]

  • A Study of Thinking (1956)
  • The Process of Education (1960) (wyd. pol. Proces kształcenia 1964)
  • On Knowing - Essays for the Left Hand (1966) (wyd. pol. O poznawaniu. Szkice na lewą rękę 1971)
  • Toward a Theory of Instruction (1966) (wyd. pol. W poszukiwaniu teorii nauczania 1974)
  • Studies in Cognitive Growth (1966)
  • Processes of Cognitive Growth: Infancy (1968)
  • Beyond the Information Given (1973)
  • Children's Talk: Learning to Use Language (1983)
  • Actual Minds, Possible Worlds (1986)
  • Acts of Meaning (1990)
  • The Culture of Education (1996) (wyd. pol. Kultura edukacji 2006)

Przypisy

  1. Suzan Michele Bourgoin: Encyclopedia of World Biography. Gale, 1997. ISBN 0-7876-2549-3.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Wincenty Okoń: Nowy słownik pedagogiczny. Warszawa: Wydawnictwo Akademickie "Żak", 2001, s. 49. ISBN 83-88149-41-5.