Joanna Grudzińska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Joanna Grudzińska 1.JPG
Commons in image icon.svg

Joanna Grudzińska, właściwie hrabianka Joanna Nepomucena Barbara Grudzińska herbu Grzymała, później księżna Łowicka-Romanowska (ur. 29 września 1791 w Poznaniu, zm. 29 listopada 1831 w Carskim Siole) – księżna łowicka, morganatyczna żona wielkiego księcia Konstantego.

Była córką ostatniego właściciela Chodzieży, Antoniego Grudzińskiego. Dnia 27 maja 1820 roku poślubiła wielkiego księcia Konstantego Pawłowicza Holsteina-Gottorpa-Romanowa, po tym jak ten rozwiódł się po 20 latach separacji ze swoją pierwszą żoną, księżną Julią Sachsen-Coburg-Saalfeld. Ze względu na małżeństwo morganatyczne Konstanty w 1823 roku zrzekł się praw do tronu rosyjskiego. Po potrójnym ślubie (prawosławny, katolicki i cywilny) otrzymała tytuł księżnej łowickiej. Jej siostrę Antoninę pojął za żonę gen. Dezydery Chłapowski, późniejszy dowódca powstania listopadowego. Druga z sióstr, Józefa, wyszła za mąż za Wacława Gutakowskiego.

Zmarła w w Carskim Siole zaledwie pół roku po śmierci (15 maja 1831 na cholerę) księcia Konstantego. Umierała przy Mikołaju I, który po jej śmierci kazał odmłodzić ją w dacie urodzenia o 8 lat ze względu na jej młodą twarz. Tam też została pochowana. Jej szczątki ekshumowano w roku 1929 i przeniesiono do Rąbinia pod Śremem[1] – do kościoła Świętych Apostołów Piotra i Pawła, gdzie pochowano jej siostrę wraz z mężem.

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Władysław Bortnowski, Wielki Książę Konstanty i Joanna Grudzińska, Wyd. Łódzkie 1981.
  • Jan Czyński, Cesarzewicz Konstanty i Joanna Grudzińska czyli Jakubini polscy, Warszawa 1956.
  • Hanna Muszyńska-Hoffmannowa, Joanna, moja światłość, Łódź 1973.