Julianus Salwiusz

Julianus Salwiusz, Julian Salwiusz, Salwiusz Julianus, (właściwie: Salvius Iulianus lub Lucius Octavius Cornelius Publius Salvius Iulianus Aemilianus) (II w. n.e.) - prawnik rzymski, który z polecenia cesarza Hadriana, stanął na czele komisji prawników, mającej na celu kodyfikację prawa pretorskiego (ius honorarium).

Komisja ta zebrała wszelkie aktualne zasady prawa cywilnego, wyrażane głównie w edyktach pretorskich. Po wygłoszeniu tego edyktu, zwanego wieczystym, urzędnicy utracili prawo wprowadzania innowacji. Edykt ten, zwany Edictum Salvianum, stał się kodeksem starego prawa, przeciwstawnym do ius novum , którego źródłem był cesarz. Tylko jemu przysługiwało prawo interpretowania i uzupełniania Edyktu. Oficjalne odpowiedzi w tych sprawach, czyli orzeczenia prawne były udzielane przez członków consilium principis, prawników, którym cesarz udzielił ius respondendi.

Sam Julian pochodził z Hadrumetun (Susa (Tunezja)). Zanim został pretorem piastował funkcje kwestora oraz trybuna ludowego, za rządów cesarza Hadriana. Ok. 138 został pretorem a potem prawdopodobnie od 141 do 147 prefektem (praefectus aerarii Saturni item Militaris).

W 148 został konsulem. Ok. 151 został mianowany legatem Germanii Inferior, a potem Hiszpanii Citerior (ok. 161 - 164). Ok. 167 stał się prokonsulem Afryki. Wedle Historia Augusta był również prefektem miejskim (praefectus urbi), ale nie są to informacje sprawdzone. Należał do grona kwindecemwirów - członków kolegium kapłańskiego a potem pontifeksem. Jego syn został w 175 konsulem.

Bibliografia

• Maria Jaczynowska, Historia Starożytnego Rzymu, 1988, Warszawa, PWN, ISBN 8301002689
• Uniwersytet w Kolonii
• www.vinitor.eggs.ulg.ac.be