Karl Wilmanns

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Franz Karl Heinrich Wilmanns (ur. 26 lipca 1873 w Durango, zm. 23 sierpnia 1945 w Wiesbaden) – niemiecki lekarz psychiatra, profesor Uniwersytetu w Heidelbergu.

Syn Franza Rudolpha Florenza Augusta Wilmannsa i Elise Bernhardine Ottilie Delius; miał jedenaścioro rodzeństwa, jego bratem był chemik Gustav Wilmanns[1]. Maturę zdał w 1891 roku w Riesie. Studiował medycynę na Uniwersytecie w Bonn, Uniwersytecie w Getyndze i Uniwersytecie Fryderyka Wilhelma w Berlinie, studia ukończył w 1897 roku na Uniwersytecie w Bonn. Następnie był asystentem w klinikach psychiatrycznych w Bremie u Delbrücka i w Bonn u Pelmana, a od 1902 roku w klinice psychiatrycznej Uniwersytetu w Heidelbergu u Emila Kraepelina. Od 1904 roku naczelny lekarz (Oberarzt) w klinice psychiatrycznej u Franza Nissla. W 1906 roku zrobił habilitację w Heidelbergu, w 1912 roku został profesorem nadzwyczajnym. Podczas I wojny światowej służył na froncie jako oficer sanitarny. Od 1917 roku dyrektor zakładu psychiatrycznego w Konstancji. Rok później powołany na katedrę w Heidelbergu jako profesor zwyczajny. W 1933 roku stracił pracę z powodów politycznych, na podstawie artykułu 4 Ustawy o Odnowieniu Stanu Urzędniczego (niem. Gesetz zur Wiederherstellung des Berufsbeamtentums); miał publicznie wygłaszać krytyczne komentarze na temat Hitlera i Göringa. Jego następcą został lojalny wobec nazistowskich władz Carl Schneider.

Zmarł 23 sierpnia 1945 roku w Wiesbaden.

Mąż Elisabeth Johanny Marii Adolphy Meyer, mieli czworo dzieci. Jego córką była Ruth W. Lidz (1910–1995), profesor psychiatrii w Yale University School of Medicine[2].

Wybrane prace[edytuj | edytuj kod]

  • Zur Psychopathologie des Landstreichers: eine klinische Studie. Barth, 1906
  • Zur Differentialdiagnostik der „funktionellen” Psychosen. Centralblatt für Nervenheilkunde und Psychiatrie, 1907
  • Zur klinischen Stellung der Paranoia. Centralblatt für Nervenheilkunde und Psychiatrie, 1910
  • Die Psychopathien. Springer, 1914
  • Die Schizophrenie. Zeitschrift für die gesamte Neurologie und Psychiatrie, 1922
  • Die Entwicklung der badischen Irrenfürsorge mit besonderer Berücksichtigung der Universitäts-Kliniken, 1929
  • Schizophrenie. W: Oswald Bumke (Hrsg.): Handbuch der Geistkrankheiten. Bd. 9. Berlin: Springer, 1932
  • Das Vagabundentum in Deutschland. Zeitschrift für die gesamte Neurologie und Psychiatrie 168, 1, 65-111, 1940
  • Über Morde im Prodromalstadium der Schizophrenie. Zeitschrift für die gesamte Neurologie und Psychiatrie, 1940
  • Lues, Lamas, Leninisten: Tagebuch einer Reise durch Russland in die Burjatische Republik im Sommer 1926. Centaurus-Verlagsgeseelschaft, 1995

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Gruhle H. Karl Wilmanns zu seinem 70. Geburtstage am 26. Juli 1943. Zeitschrift für die gesamte Neurologie und Psychiatrie 176 (1), ss. 7–9, 1943 DOI:10.1007/bf02967313
  • Straus EW. The Life and Work of Karl Wilmanns. American Journal of Psychiatry 102 (5), ss. 688–691, 1946
  • Garcia C. Karl Wilmanns und die Landstreicher. Der Nervenarzt 57(4), ss. 227-232, 1986 PMID 3520360
  • L Hermle. Karl Wilmanns (1873-1945) - biobibliographische Betrachtung einer psychiatrischen Ära. „Fortschritte der Neurologie-Psychiatrie”. 56 (4), s. 103–110, 1988. doi:10.1055/s-2007-1001775. PMID 3290071. 
  • Lidz R, Wiedemann HR. Karl Wilmanns (1873-1945)... einige Ergänzungen und Richtigstellungen. Fortschritte der Neurologie-Psychiatrie 57(4), ss. 161-162, 1989 DOI:10.1055/s-2007-1000757
  • Alma Kreuter: Deutschsprachige Neurologen und Psychiater. Bd. 3 Paetz bis Zwinger. München: Saur, 1996, ss. 1588–1590
  • Mundt CH, Hoffmann K, Wilmanns J. Karl Wilmanns′ theoretische Ansätze und klinische Praxis. Ihre Bedeutung für die heutige Psychiatrie. Der Nervenarzt 82(1):79-89, 2011 DOI:10.1007/s00115-010-3167-5