Kasuga Taisha

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Kasuga Taisha
Kasuga Taisha
Państwo  Japonia
Miejscowość Nara
Wyznanie shintō
Rodzaj jinja
Dane świątyni
Budulec drewno
Położenie na mapie Japonii
Mapa lokalizacyjna Japonii
Kasuga Taisha
Kasuga Taisha
Ziemia 34°40′53,00″N 135°50′53,99″E/34,681390 135,848330Na mapach: 34°40′53,00″N 135°50′53,99″E/34,681390 135,848330
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Chozuya z wizerunkiem jelenia
Wiszące latarnie wotywne
Omszałe latarnie wzdłuż drogi wiodącej do chramu

Kasuga Taisha (jap. 春日大社?) – ważny chram shintoistyczny w japońskim mieście Nara, zbudowany w VIII w. i należący do możnej rodziny Fujiwara. Jest to sanktuarium związane z czterema bóstwami: Takemikazuchi, Futsumushi, Amenokoyane oraz Hime. Zapoczątkowało ono nowy styl w sakralnej architekturze japońskiej, tzw. kasuga-zukuri[1]. Do chramu prowadzi droga, po bokach której postawiono około tysiąca kamiennych latarni wotywnych ishi-dōrō. Wiszących latarni wykonanych z brązu jest jeszcze więcej - około tysiąca sześciuset[2]. Zapalane są tylko dwa razy w roku: w lutym z okazji święta wiosny, oraz 15 sierpnia, podczas święta o-bon.

Święta[edytuj | edytuj kod]

W chramie odbywa się corocznie prawie dwadzieścia tradycyjnych festiwali. Najważniejsze z nich to Kasuga-matsuri (13 marca) oraz Wakamiya-matsuri (grudzień). Podczas świąt można zobaczyć m.in. stroje z okresu Heian, tańce kagura wykonaniu świętych dziewic miko oraz niemal zapomniane widowiska teatralno-muzyczne zwane bugaku sprzed ponad tysiąca lat.

Jelenie[edytuj | edytuj kod]

Symbolem sanktuarium Kasuga są oswojone jelenie sika (shika), swobodnie chodzące po przylegającym do chramu parku. W tradycji shintō uważane są za posłańców bogów. Według miejscowej legendy bóg Takemikazuchi przybył w to miejsce właśnie na jeleniu. Istnieje również festiwal przyciągający turystów, związany z rytuałem przycinania rogów jelonkom przed okresem godowym (październik). Do drugiej połowy XIX w. za zabicie jelenia groziła kara śmierci, i wyroki rzeczywiście wykonywano, zwłaszcza w latach głodu.

Przypisy

  1. Tubielewicz, Jolanta: Nara i Kioto, str 59
  2. Tubielewicz, Jolanta: Nara i Kioto, str 60

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Barucki, Tadeusz: Architektura Japonii, Wydawnictwo Arkady, 1988 ISBN 83-213-3390-7
  • Tubielewicz, Jolanta: Nara i Kioto, Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe, Warszawa 1983, ISBN 83-221-0177-5

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]