Katarzyna Antonowna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Katarzyna Antonowna (ur. 26 lipca 1741 w Sankt Petersburgu, zm. 21 kwietnia 1807 w Horsens) – córka księżnej Anny Leopoldowny i księcia brunszwickiego, Antoniego Ulryka von Braunschweig-Wolfenbüttel oraz siostra cara rosyjskiego Iwana Antonowicza.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Po pozbawieniu tronu małoletniego cara Iwana przez jego ciotkę Elżbietę, Katarzyna wraz z rodziną została wywieziona do Chołmogor. Rodzina zamieszkała w dawnym domu tamtejszego arcybiskupa. Tam przyszli na świat bracia Katarzyny: Piotr i Aleksy. Rodzina była trzymana pod wzmocnioną strażą i nie mogli opuszczać miejsca wygnania. 19 marca 1746 matka Katarzyny, Anna Leopoldowna zmarła w wyniku komplikacji po urodzeniu syna Aleksego. Zgodnie z relacją namiestnika zajmującego się sprawą rodziny brunszwickiej, podczas pobytu w Chołmogorach Katarzyna straciła słuch.

Dzieci Anny Leopoldowny trzymane były w niewoli aż do 1780, kiedy zapadła decyzja o wywiezieniu sierot do Danii, do ich ciotki królowej Julianny Marii. W nocy z 16 na 17 czerwca 1780 Katarzynę i jej rodzeństwo umieszczono na rzecznym statku i 1 lipca dopłynęli do Danii na fregacie "Gwiazda Polarna". W 1803 Katarzyna, ostatnia żyjąca z rodzeństwa bezskutecznie prosiła cesarza rosyjskiego Aleksandra I o zezwolenie na powrót do Chołomogor. Cztery lata później zmarła.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Iskendrow A. (red.), Dynastia Romanowów, Warszawa 1993, s. 178, 183–184.