Katastrofa lotu British European Airways 609

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Katastrofa lotu British European Airways 609
Airspeed AS.57 Ambassador 2
Airspeed AS.57 Ambassador 2
Państwo  Niemcy
Miejsce Monachium
Data 6 lutego 1958
Godzina 16:03 czasu lokalnego
16:03 czasu polskiego
Rodzaj Zderzenie z budynkiem
Ofiary 23 osoby
Ranni 21 osób
Ocaleni 21 osób
Statek powietrzny
Typ Airspeed AS.57 Ambassador 2
Nazwa Lord Burghley
Użytkownik British European Airways
Numer G-ALZU
Start Belgrad
Cel lotu Manchester
Numer lotu 609
Pasażerowie 38 osób
Załoga 6 osób
Położenie na mapie Bawarii
Mapa lokalizacyjna Bawarii
miejsce katastrofy
miejsce katastrofy
Położenie na mapie Niemiec
Mapa lokalizacyjna Niemiec
miejsce katastrofy
miejsce katastrofy
Ziemia 48°07′34″N 11°40′39″E/48,126111 11,677500Na mapach: 48°07′34″N 11°40′39″E/48,126111 11,677500

Katastrofa lotnicza British European Airways Lot nr 609 – katastrofa samolotu Airspeed AS.57 Ambassador 2 linii British European Airways na lotnisku München-Riem w Monachium, która miała miejsce 6 lutego 1958.

Samolot[edytuj | edytuj kod]

Samolot z rodziny dwusilnikowych Airspeed Ambassador, o numerze rejestracyjnym G-ALZU, ochrzczony imieniem angielskiego lorda i polityka – "Lord Burghley", był eksploatowany od 1952 roku. Samoloty tego typu mogły zabrać na pokład maksymalnie do sześćdziesięciu pasażerów. W siedmiu incydentach lotniczych – z których katastrofa w Monachium przoduje pod względem liczby zabitych – zginęło łącznie 29 osób (według Aviation Safety Network).

Pasażerowie i załoga[edytuj | edytuj kod]

Na pokładzie nierozkładowego – wyczarterowanego – rejsu nr 609 do Manchesteru znajdowało się 38 pasażerów – w tym piłkarze Manchesteru United powracający z rozegranego w Belgradzie meczu z drużyną FK Crvena zvezda Belgrad w Pucharze Europy (padł wynik 3:3, który dał im awans do półfinału). Na pokładzie samolotu znajdowali się także pracownicy klubu, dziennikarze, kibice oraz sześcioosobowa załoga na czele z kapitanem Jamesem Thainem.

Katastrofa[edytuj | edytuj kod]

6 lutego 1958 roku był w Monachium dniem mroźnym i śnieżnym. Gdy o 14:17 dotarł tu rejs nr 609, w okolicy trwały intensywne opady śniegu. Samolot miał tutaj zatankować przed udaniem się w kolejną partię lotu do Manchesteru.

O 15:20 piloci maszyny otrzymali pozwolenie na kołowanie na pas nr 25. O 15:31 – po zezwoleniu na start – załoga rozpoczęła rozpędzać się z miejsca startowego. Jednak po chwili, piloci zauważyli niesprawną pracę silników, po czym przerwali start, powracając na miejsce startowe. Po otrzymaniu pozwolenia na drugą próbę startu i powtórnym rozpędzeniu, pojawiły się kolejne kłopoty z ciśnieniem paliwa w silniku nr 1. W końcu i ta próba startu została przerwana.

Po przedyskutowaniu sprawy, piloci zadecydowali, iż tym razem spróbują otworzyć przepustnice wolniej, by wyeliminować problem nagłego wzrostu ćiśnienia paliwa w silnikach. Tymczasem, zarówno na samolot, jak i na asfalt pasa startowego nadal padał intensywny śnieg – mimo że część została zniesiona podczas prób startu, to jednak warstwa kilku centymetrów wciąż utrzymywała się na powierzchni pasa. W tamtych czasach dla zarządu portu lotniczego tak niewielka warstwa nie stanowiła jednak problemu.

Około godziny 16:03 samolot rozpoczął trzecią próbę startu z pasa nr 25. Kiedy prędkość maszyny osiągnęła 85 węzłów (ok. 43 m/s), w silniku nr 1 powoli zwiększało się ciśnienie. Po chwili, piloci unieśli dziób samolotu. Przy prędkości V1 – 117 węzłów (ok. 60 m/s) – maszyna odmówiła posłuszeństwa. Przed osiągnięciem prędkości V2 (119 węzłów – 61 m/s), samolot wstąpił w strefę gładkiej warstwy błota na pasie startowym. Prędkość zmalała do 105 węzłów (54 m/s), przy której samolot nie mógł wzbić się w powietrze. Jednocześnie wstrzymanie rozpędu było już niemożliwe.

Po utracie prędkości, samolot wypadł z pasa, przerwał okalającą lotnisko barierkę, przeciął pobliską drogę i rozbił się o domostwo i rosnące w jego pobliżu drzewo. Część wraku zatrzymała się dopiero po kolejnych 90 metrach, uderzając w drewniany garaż i zaparkowany wewnątrz wóz, wzniecając płomienie. Większość z podróżnych, zajmujących tylne rzędy siedzeń albo poniosła śmierć na miejscu, albo wskutek ciężkich ran – niewielu z tamtej części samolotu udało się przeżyć (jeden piłkarz – Bobby Charlton przeżył katastrofę i za parę lat został mistrzem świata oraz zdobył z Manchesterem United Puchar Europy). Przednia część samolotu wytraciła prędkość dopiero po kolejnych 65 metrach.

Budynek, o który skrzydłem zahaczyła maszyna w chwili katastrofy, był pusty.

Ofiary[edytuj | edytuj kod]

Piłkarze Manchester United[edytuj | edytuj kod]

Tablica upamiętniająca ofiary katastrofy

Inni[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Aviation Safety Network
  • Płyta DVD Champions of Europe poświęcona Pucharowi Europy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]