Kazimierz Konopka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Tablica upamiętniająca Jakobinów polskich na gmachu dawnej Giełdy i Banku Polskiego na Placu Bankowy w Warszawie
Kazimierz Konopka na fragmencie obrazu Matejki

Kazimierz Józef Konopka (ur. w marcu 1769 w Poznaniu, zm. we wrześniu 1805 w Bari, Włochy) – sekretarz Hugo Kołłątaja, członek tzw. Kuźnicy Kołłątajowskiej, publicysta, jeden z przywódców jakobinów warszawskich (oficjalnie wstąpił do ich klubu w 1793), żołnierz (kawalerzysta), oficer Legionów Polskich.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Konopka był pochodzenia mieszczańskiego, urodzony w Poznaniu, studiował prawo w Krakowie. Gdy Kołłątaj był podkanclerzem (1791), Konopka był sekretarzem pieczęci mniejszej.

Pracownik wydziału Policji. Aplikant adwokacki u F. Barssa. W trakcie powstania kościuszkowskiego wstąpił do wojsk kawaleryjskich. Uzyskał rozgłos jako przywódca demonstracji i zamieszek w Warszawie w maju i czerwcu 1794, w w tym w wieszaniach insurekcyjnych warszawskich ok. 28 VI 1794. Skazany za udział w tych wydarzeniach na banicje przed sąd powstańczy (w związku z powieszeniem przyjaciela Kościuszki, adwokata Michała Wulfersa). Po wygnaniu Konopka udał się do Paryża, gdzie wstąpił do francuskiej huzarii, walczył m.in. na Korsyce. W 1796 wstąpił do Legionów Polskich we Włoszech, otrzymał stopień oficerski (doszedł do stopnia majora w 1798). Służył w kawalerii, dowodził szwadronem a później baonem. W 1801 był adiutantem Jana Henryka Dąbrowskiego.

Konopka jest jedną z postaci na obrazie Matejki pt. "Konstytucja 3 Maja 1791 roku"

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Zdzisław Czeszejko-Sochacki, Słownik biograficzny adwokatów polskich, 1980, str. 166