Kepler-16b

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Kepler-16b
Artystyczna wizja Kepler-16b
Artystyczna wizja Kepler-16b
Parametry orbity
Półoś wielka (a) 0,7048 ± 0,001 j.a.
Mimośród (e) 0,0069+0,001−0,0015
Okres orbitalny (P) 228,776+0,02−0,037 d
Inklinacja (i) 90,0322+0,0022−0,0033°
Argument
perycentrum
(ω)
318+10−22°
Charakterystyka fizyczna


Masa 0,333 ± 0,016 MJ
Promień 0,7538 ± 0,0025 RJ
Gęstość 0,964 ± 0,047 kg/
Temperatura 170-200 K
Odkrycie
Odkrywcy Laurance Doyle (Teleskop Kosmiczny Kepler)
Data 7 lipca 2011

Kepler-16bplaneta pozasłoneczna odkryta w 2011 roku, pierwsza potwierdzona planeta obiegająca gwiazdę podwójną. Planeta znajduje się w odległości 200 lat świetlnych od Ziemi. Gwiazdy tego układu okrążają się wzajemnie w ciągu 41 dni, a planeta okrąża ich wspólny środek ciężkości co prawie 229 dni. Planeta została odkryta metodą tranzytową[1].

Nie jest to pierwsza znana planeta znajdująca się w układzie wielokrotnym (podejrzewa się na przykład istnienie planety w potrójnym systemie HD 132563[2]), ale po raz pierwszy potwierdzono obserwacyjnie istnienie planety obiegającej obydwa składniki i zaobserwowano tranzyt planety na tle obu gwiazd[3][4].

Planeta jest uważana za nietypową z innego powodu – według współczesnych teorii tworzenia się planet w układach podwójnych, aby mogły powstać tam planety o stabilnej orbicie, muszą znajdować się przynajmniej siedem razy dalej, niż oddalone są od siebie obydwie gwiazdy. Planeta Kepler-16b znajduje się tylko w połowie tej odległości[4].

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Kepler-16b jest zimnym, nieprzyjaznym dla życia światem. Planeta ma wielkość porównywalną z Saturnem i składa się pół na pół ze skał i gazu. Gwiazdy w tym układzie podwójnym są mniejsze od Słońca. Jedna z nich ma 0,69 masy Słońca (typ widmowy K – pomarańczowy karzeł), a druga tylko 0,2 M (typ widmowy M – czerwony karzeł) [5][6].

Planeta znajduje się w zewnętrznej części ekosfery[7]; odległość od centralnej pary gwiazd jest podobna jak Wenus od Słońca, ale temperatura na jej powierzchni wynosi ok. -100 °C, więc nie może tam istnieć woda w stanie ciekłym[5][6]. Ponieważ jednak sama planeta znajduje się w ekosferze, zwanej też „strefą Złotowłosej”[a], możliwe jest, że jeżeli posiada znacznej wielkości egzoksiężyc, to zakładając iż jest on wystarczający duży, aby mieć własną atmosferę, warunki na jego powierzchni mogą pozwalać na istnienie ciekłej wody i powstanie życia[8].

Z powodu zmian orbity planety przejścia przed jedną z gwiazd przestaną być obserwowalne z Ziemi w 2014, a przed drugą (jaśniejszą) – w 2018. Potem planeta pozostanie niemożliwa do wykrycia za pomocą metody tranzytów aż do mniej więcej 2042[4].

Niektórzy naukowcy nazywają tę planetę nieoficjalnie „Tatooine”, od nazwy fikcyjnej planety z sagi Gwiezdne wojny, nad którą w jednej ze scen filmu zachodziły dwa słońca[1].

Uwagi

  1. Żartobliwa nazwa ekosfery spotykana w publikacjach angielskojęzycznych („Goldilocks zone”). Nazwa wywodzi się od bajki Złotowłosa i trzy niedźwiedzie, w której Złotowłosa próbuje jedzenia należącego do trzech niedźwiedzi mówiąc, że pierwsze jest za gorące, drugie za zimne, a trzecie w sam raz.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Laurance Doyle: First Planet Orbiting Two Stars Discovered by the NASA Kepler Spacecraft (ang.). SETI Institut. [dostęp 2011-09-16].
  2. S. Desidera, E. Carolo, R. Gratton, A.F. Martinez Fiorenzano, M. Endl, D. Mesa, M. Barbieri, M. Bonavita, M. Cecconi, R.U. Claudi, R. Cosentino, F. Marzari, S. Scuderi: A giant planet in the triple system HD132563 (ang.). arXiv:1107.0918 (ang.), 2011-07-05. [dostęp 2011-09-16].
  3. Scott Gold: Scientists find planet orbiting two suns like in 'Star Wars' (ang.). Los Angeles Times, 2011-09-16. [dostęp 2011-09-16].
  4. 4,0 4,1 4,2 Dennis Overbye: NASA Detects Planet Dancing With a Pair of Stars (ang.). New York Times, 2011-09-15. [dostęp 2011-09-16].
  5. 5,0 5,1 Kepler-16: Exoplanets around binary star systems DO exist (ang.). cosmicdiary.org. [dostęp 2012-09-03].
  6. 6,0 6,1 NASA's Kepler Mission Discovers a World Orbiting Two Stars (ang.). NASA, 2011-09-15. [dostęp 2011-09-16].
  7. Exoplanets Continuously Within the Habitable Zone (ang.). Planetary Habitability Laboratory. [dostęp 2012-01-15].
  8. Mike Simonsen: Goldilocks Moons (ang.). universetoday.com, 2012-01-14. [dostęp 2012-01-15].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]