Klucz elektrolityczny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Klucz elektrolityczny – rodzaj półprzepuszczalnej przegrody lub naczynia z elektrolitem spełniający rolę łącznika dwóch półogniw w ogniwie galwanicznym. Klucz elektrolityczny zapewnia przepływ prądu elektrycznego między półogniwami i jednocześnie uniemożliwia mieszanie się elektrolitów wchodzących w skład półogniw.

Klucz elektrolityczny w znacznym stopniu eliminuje niepożądany w pomiarze siły elektromotorycznej efekt „potencjału dyfuzyjnego”. Klucze elektrolityczne stanowią też część wielu akumulatorów elektrycznych.

Dla celów pomiarowych stosuje się w laboratoriach klucze w postaci szklanej rurki wygiętej w kształcie litery U, wypełnionej roztworem elektrolitu, z przegrodami porowatymi na końcach. W akumulatorach klucze elektrolityczne występują w najróżniejszych postaciach. Często jest to wprasowana warstwa stałego elektrolitu między dwie warstwy pełniące rolę półogniw.

We wszystkich przypadkach, elektrolit powinien być wykonany z substancji nie reagującej z elektrolitem półogniw. W kluczach pomiarowych elektrolit dobiera się tak aby liczba przenoszenia i ruchliwości jego jonów była identyczna z jednym z półogniw.

Czasem spotyka się całkowicie błędne tłumaczenie z języka angielskiego, będące kalką językową – „mostek solny”.