Algieria
Z Wikipedii
| الجمهورية الجزائرية الديمقراطية الشعبية Algierska Republika Ludowo-Demokratyczna |
|||||
|
|||||
| Dewiza: (arab.) من الشعب و للشعب (Z ludu i dla ludu) |
|||||
| Hymn: Kassaman | |||||
| Język urzędowy | arabski | ||||
| Stolica | Algier | ||||
| Ustrój polityczny | republika | ||||
| Głowa państwa | prezydent Abdelaziz Buteflika | ||||
| Szef rządu | premier Ahmed Ujahia | ||||
| Powierzchnia • całkowita • wody śródlądowe |
11. na świecie 2 381 740 km² ~0% |
||||
| Liczba ludności (2008) • całkowita • gęstość zaludnienia |
36. na świecie 33 770 000▲ 14 osób/km² |
||||
| PKB (2008) • całkowite |
171,3 mld. USD▲ |
||||
| PKB (PPP) (2008) • całkowite • na osobę |
240,2 mld. USD▲ 7100 USD▲ |
||||
| Jednostka monetarna | dinar algierski (DZD) | ||||
| Niepodległość | od Francji 5 lipca 1962 |
||||
| Religia dominująca | islam | ||||
| Strefa czasowa | UTC +1 | ||||
| Kod ISO 3166 | DZ | ||||
| Domena internetowa | .dz | ||||
| Kod samochodowy | DZ | ||||
| Kod telefoniczny | +213 | ||||
| 1 Dane podane za CIA The World Factbook (źródło:CIA) (en) 2 Dane szacunkowe na lipiec 2008 roku, podane za CIA The World Factbook (źródło:CIA) (en), World Gazetteer szacuje liczbę ludności w 2008 roku na ok. 34 500 000 (źródło) (en) |
|||||
Algieria (al-Dżaza'ir, Algierska Republika Ludowo-Demokratyczna – Al-Dżumhurijja al-Dżaza'irijja ad-Dimukratijja asz-Szabijja) – członek Unii Afrykańskiej, 11 co do wielkości państwo świata (drugie Afryki po Sudanie), położone w Afryce północnej nad Morzem Śródziemnym. Znaczną część obszaru Algierii zajmują pustynie i półpustynie, wchodzące w skład Sahary.
Spis treści |
[edytuj] Etymologia nazwy
[edytuj] Ustrój polityczny
Algieria zgodnie z konstytucją z 19 listopada 1976 (wielokrotnie nowelizowaną) jest republiką, w której głową państwa jest prezydent wybierany w wyborach powszechnych. Prezydent mianuje premiera, który stoi na czele rządu. Zmieniona w 2008 roku Konstytucja zniosła ograniczenie dwóch kadencji, na jakie maksymalnie mógł być wybierany prezydent.
Dwuizbowy parlament składa się z izby niższej – Narodowego Zgromadzenia Ludowego oraz izby wyższej – Rady Narodu. W Narodowym Zgromadzeniu Ludowym zasiada 389 deputowanych wybieranych w powszechnych wyborach na 5-letnią kadencję. 1/3 ze 144 członków Rady Narodu jest mianowana przez prezydenta, a 2/3 wybierane przez izbę niższą. Kadencja Rady Narodu wynosi 6 lat, ale konstytucja wymaga, aby połowa składu była wymieniana co 3 lata.
Podział administracyjny: 48 wilai Stolica: Algier 1,6 mln mieszkańców (zespół miejski 3,8 mln)
[edytuj] Podział administracyjny
Algieria jest podzielona na 48 wilajetów
[edytuj] Geografia
Algieria leży w północnej Afryce nad Morzem Śródziemnym, między Marokiem i Tunezją.
Położenie: 28° 00 N, 3° 00 E
Powierzchnia całkowita: 2 381 740 km² (powierzchnia wód śródlądowych pomijalna).
Granice lądowe: 6343 km, w tym z poszczególnymi państwami:
- Libia 982 km,
- Mali 1376 km,
- Mauretania 463 km,
- Maroko 1559 km,
- Niger 956 km,
- Tunezja 965 km,
- Sahara Zachodnia 42 km
Linia brzegowa: 998 km
Morskie długości:
powierzchnia połowów: 32-52 mil morskich
wody należące do kraju: 12 mil morskich
[edytuj] Historia
Rdzenna berberyjska ludność Algierii przez ostatnie 3000 lat przeważnie znajdowała się pod rządami obcych władców. Do czasu przybycia Arabów w VIII wieku najważniejszymi z nich byli Fenicjanie (1000 r. p.n.e.) i Rzymianie (200 r. p.n.e.).
Formalnie będąc częścią imperium osmańskiego, wybrzeże Algierii było używane przez piratów jako ich baza. Ten proceder zakończyła inwazja francuska w roku 1830, po której nastąpiło zajęcie całego kraju, zakończone w roku 1847. W roku 1881 Algieria Francuska została włączona do Francji jako terytorium zamorskie; rozpoczął się masowy napływ osadników francuskich. W roku 1954 wybuchło powstanie zbrojne – wojna o niepodległość Algierii pod kierownictwem Frontu Wyzwolenia Narodowego (FLN). Sytuację skomplikowało odkrycie w 1956 bogatych złóż ropy naftowej oraz działalność OAS – francuskiej organizacji terrorystycznej, domagającej się zachowania władzy francuskiej. Na mocy układu z Evian Francja (prezydent Charles de Gaulle) uznaje niepodległość Algierii.
W niepodległej Algierii socjalistyczny FLN stał się jedyną legalną partią. Urząd prezydenta objął Ben Bella, a po wojskowym zamachu stanu w 1965 – Huari Bumedien. Algieria znacjonalizowała firmy naftowe i przyłączyła się do Ruchu Państw Niezaangażowanych (NAM). Po śmierci Bumediena w 1978 urząd prezydenta objął Szadli Bendżedid. Nowa, demokratyczna konstytucja, uchwalona w 1989 roku, spowodowała chaos polityczny. Olbrzymie poparcie społeczne uzyskał islamistyczny Islamski Front Ocalenia (FIS), który w roku 1990 wygrywa wybory komunalne i regionalne. Po wygranej pierwszej turze wyborów parlamentarnych w roku 1991 doszło do reakcji wojska i zwolenników państwa laickiego: FIS został zdelegalizowany, a wybory unieważnione. W latach 90. XX wieku trwała wojna domowa – dochodziło do masakr ludności cywilnej, organizowanych przez fundamentalistów islamskich, ale także spowodowanych przez reakcje władz.
W styczniu 2000 rozwiązała się Islamska Armia Ocalenia, zbrojne skrzydło Islamskiego Frontu Ocalenia (FIS), a wielu jej bojowników poddało się w zamian za amnestię.
[edytuj] Gospodarka
Algieria należy do eksporterów ropy naftowej i gazu ziemnego wydobywanych na Saharze i transportowanych rurociągami do portów: Arziw, Dżidżili i Bidżaja. Ponadto wydobycie fosforytów, cynku, ołowiu, miedzi, węgla kamiennego, soli kamiennej, gipsu, rtęci (4. miejsce na świecie w wydobyciu), uranu i rud żelaza, Elektrownie opalane ropą i gazem; elektrownie atomowe. Przemysł rafineryjny, środków transportu, metalowy, elektroniczny, cementowy i chemiczny; rzemiosło. Uprawa zbóż, oliwek, winorośli, pomarańcz, mandarynek i pomidorów. Hodowla owiec, kóz, wielbłądów, bydła; rybołówstwo. Transport samochodowy i kolejowy; żegluga kabotażowa. Handel z Francją, Włochami, Niemcami, USA, Hiszpanią.
- PKB 7100 USD na osobę (2008)
- bezrobocie: 12,9% (2008)
- 23% ludności poniżej poziomu ubóstwa.
- na osobę przypada 713 kilowatogodzin
- 114 telefonów na 1000 osób
- 16 użytkowników Internetu na 1000 osób.
- 1000 osób na 1 lekarza
- 513 osób na łóżko szpitalne
[edytuj] Ludność
- Przyrost naturalny: 1,22% (2005)
- Śmiertelność niemowląt: 32,16 na 1000 żywych narodzin
- Średnia długość życia: 73 lata
- Religia: islam – 99% (głównie sunnici, ale też ibadyci- 1-2%)
- analfabetyzm: 30%
[edytuj] Zobacz też
[edytuj] Bibliografia
- Algieria : badania 1987-1988.red. Eligiusz Dworaczyński. Wykopaliska archeologiczne-Algieria. Materiały Pracowni Archeologiczno-Konserwatorskiej. Kraków Biblioteka Międzynarodowego Centrum Kultury. Pracownia Archeologiczno-Konserwatorska PKZ, 1988
- Barska Anna: Konflikt kulturowy w społeczeństwie algierskim w drugiej połowie XX wieku. Opole. Wydawnictwo UO, 1998.
- Dobosiewicz Zbigniew: Algieria dnia dzisiejszego. Warszawa : Wydawnictwo Wiedza Powszechna, 1971.
- Égretaud Marcel: Algieria. Warszawa : Wydawnictwo Książka i Wiedza, 1958.
- Frazik Józef Tomasz: Arabska architektura Tunezji, Algierii, Maroka oraz mauretańskiej Hiszpanii. Kraków : Wydawnictwo PK, 1993.
- Jałowiecki Bohdan: Procesy rozwoju społecznego współczesnej Algierii. Warszawa ; Państwowe Wydawnictwa Naukowe, 1978.
- Kasznik-Christian Aleksandra: Między Francją a Algierią. Wrocław : Zakład Narodowy im. Ossolińskich – Wydaw., 1977.
- Kasznik-Christian Aleksandra: Algieria. Warszawa : Wydawnictwo TRIO, 2006.
- Kasznik-Christian Aleksandra: Wojna algierska 1954-1962. Łódź : Wydawnictwo Ibidem, 2001.
- Krasicki Ignacy: Współczesna Algieria. Warszawa : Krajowa Agencja Wydawnicza, 1978.
- Matosek Stanisław: Algieria. Warszawa : Wydawnictwo Książka i Wiedza, 1976.
- Nostitz-Jackowska Anna: Algierska Republika Ludowo-Demokratyczna. Warszawa : Krajowa Agencja Wydawnicza, 1979.
- Rekłajtis Elżbieta: Rozwój szkolnictwa w Algierii. Warszawa : Państwowe Wydawnictwa Naukowe, 1968.
- Rostafiński Józef: Świat i ludzie Algieru. Kraków. nakł. Księgarni G. Gebethnera i Sp., 1896.
- Roy Jules: Wojna w Algierii. Warszawa : Wydawnictwo Książka i Wiedza, 1961
- Szafar Tadeusz: Algierii droga do niepodległości. Warszawa. Państwowe Zakłady Wydawnictw Szkolnych, 1972.
|
|||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||||||||||

