Kodeks Leningradzki
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Kodeks Leningradzki (Codex Leningradiensis) – uważany za najważniejszy i najwierniejszy rękopis hebrajskiego tekstu Biblii hebrajskiej pochodzący z około roku 1008 roku n.e.[1] Zawiera tekst masorecki i jest podstawą tłumaczenia tekstu Starego Testamentu na inne języki.
Od połowy XIX wieku Kodeks Leningradzki przechowywany jest w Petersburgu (Rosja). Jego nazwa wywodzi się od starej nazwy miasta. W czasie gdy Ancient Biblical Manuscript Center and West Semitic Research wykonało fotokopię kodeksu w 1990 roku nazywało się ono jeszcze Leningrad. W wydaniach krytycznych oznaczany zwykle B19A lub literą L.
Kodeks ten został prawdopodobnie sporządzony w Kairze a później sprzedany komuś mieszkającemu w Damaszku.