Koniopłoch łąkowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Koniopłoch łąkowy
Koniopłoch łąkowy
Koniopłoch łąkowy
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad Euphyllophyta
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad klad astrowych
Rząd selerowce
Rodzina selerowate
Rodzaj koniopłoch
Nazwa systematyczna
Silaum silaus (L.)Schinz & Thell.
Vierteljahrsschr. Naturf. Ges. Zürich lx. 359 (1915).
Synonimy

Silaus flavescens Bernh.

"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons
Kwiatostan

Koniopłoch łąkowy (Silaum silaus) – gatunek rośliny należący do rodziny selerowatych. W Polsce występuje głównie na niżu i jest dość rzadki[2]. Brak go w północno-wschodniej części kraju (przez Polskę przebiega wschodnia granica jego zasięgu), rzadki jest na południu[3]).

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Łodyga
Pełna, naga, obła, górą nieco kanciasta. Wysokość 60-100 cm, w górnej części rozgałęzia się
Liście
2-4-krotnie pierzasto złożone z lancetowatych, zaostrzonych, delikatnie piłkowanych i obustronnie zwężonych listków. Pochwy liści są nierozdęte, na górnych liściach drobne i bezblaszkowe. Pod kwiatostanem brak pokryw, lub co najwyżej jedna-dwie. Pokrywek jest wiele, są lancetowate i wąsko skórzasto obłonione.
Kwiaty
Zebrane w baldach złożony z 6-10 szypuł. Kwiaty drobne, żółte, brzeg kielicha niewyraźny.
Owoc
Rozłupnia rozpadająca się na dwie jajowate rozłupki o długości ok. 4 mm, po dojrzeniu nieco oskrzydlone[3].

Biologia i ekologia[edytuj | edytuj kod]

Bylina, hemikryptofit. Kwitnie od czerwca do września, Przedprątne kwiaty zapylane są przez motyle[4]. Rośnie na wilgotnych łąkach. Gatunek charakterystyczny dla związku (All.) Molinion caeruleae i Ass. Sanguisorbo-Silaetum (wymaga dalszych badań)[5]. Liczba chromosomów 2n = 22[2].

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-05-01].
  2. 2,0 2,1 Lucjan Rutkowski: Klucz do oznaczania roślin naczyniowych Polski niżowej. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14342-8.
  3. 3,0 3,1 Zbigniew Nawara: Rośliny łąkowe. Warszawa: Oficyna Wyd. MULTICO, 2006. ISBN 978-83-7073-397-1.
  4. Olga Seidl, Józef Rostafiński: Przewodnik do oznaczania roślin. Warszawa: PWRiL, 1973.
  5. Władysław Matuszkiewicz: Przewodnik do oznaczania zbiorowisk roślinnych Polski. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14439-4.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Władysław Szafer, Stanisław Kulczyński: Rośliny polskie. Warszawa: PWN, 1953.