Kwestia rzymska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Kwestia rzymska (wł. La Questione romana) − konflikt pomiędzy Stolicą Apostolską i rządem Zjednoczonego Królestwa Włoch toczący się w latach 1861-1929.

Konflikt rozpoczął się gdy 27 marca 1861 roku jednoczące się Włochy zgłosiły aspiracje do panowania nad Rzymem i uczynienia z niego stolicy państwa. Włosi nie mogli zająć jednak Rzymu z powodu obecności w nim francuskiego garnizonu, którego zadaniem była obrona papieża. Gdy wybuchła wojna francusko-pruska wojska francuskie opuściły pośpiesznie miasto, co pozwoliło Włochom 20 września 1870 roku zdobyć Rzym; papież Pius IX nie uznał jednak ważności tej decyzji i ogłosił się więźniem Watykanu, gdyż nie miał zamiaru stawać na ziemi rzymskiej (włoskiej) do czasu ustąpienia Włochów. Strona papieska odrzuciła też ugodową propozycję włoską, tzw. ustawę gwarancyjną, przyznającą papieżowi szereg przywilejów i uznający go de facto za równego głowom państw[1].

Spór zakończyły traktaty laterańskie, podpisane przez przedstawicieli Piusa XI i rządu Benito Mussoliniego w 11 lutego 1929 roku. Traktaty te ustanowiły państwo watykańskie, którego odrębność i suwerenność w ramach kompleksu zabudowań wokół Bazyliki św. Piotra uznały Włochy.

Przypisy

  1. Karlheinz Deschner, Polityka papieska w XX wieku, Gdynia 1997, t.1, s.30,

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]