Kwiat paproci
Kwiat paproci – mityczny, legendarny kwiat, mający zakwitać raz w roku, w czasie Nocy Świętojańskiej (najkrótszej nocy z 21 na 22 czerwca). Znalazcy zapewniać miał bogactwo i dostatek, przez co jego poszukiwania stały się stałym elementem obchodów słowiańskiego święta Kupały.
Według botaników i etnografów (Zygmunt Gloger, Henryk Łowmiański) podanie o kwiecie paproci wywodzi się ze zwyczaju smarowania się przez kobiety liśćmi nasięźrzału w trakcie obchodów święta, co miało w magiczny sposób podnieść ich atrakcyjność[1]. A takim wierszowanym zaklęciem należało wzmocnić magiczne działanie[2]:
Nasięźrzale, nasięźrzale,
Rwę cię śmiale,
Pięcią palcy, szóstą, dłonią,
Niech się chłopcy za mną gonią;
Po stodole, po oborze,
Dopomagaj, Panie Boże.
Motyw kwiatu paproci wystąpił także w kulturze masowej, np. na początku XIX w. w baśniach Braci Grimm[3]. Piosenkę o nim śpiewał polski zespół Alibabki.
Przypisy
- ↑ Łowmiański Henryk, Religia Słowian i jej upadek w.VI-XII ISBN 83-01-00033-3
- ↑ Zygmunt Gloger – Encyklopedia staropolska; hasło: Rośliny miłośnicze
- ↑ Joanna Gacka "Noc Kupały" – Raport Polska.pl
