Lacida

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy maszyny szyfrującej. Zobacz też: inne rozwinięcia skrótu LCD.

Lacida (albo LCD) − maszyna szyfrująca zaprojektowana przed II wojną światową przez polskie Biuro Szyfrów w celu użycia jej w okresie wojny przez polskich wyższych dowódców. Nazwa maszyny pochodziła od inicjałów jej twórców Karola Gwidona Langera, Maksymiliana Ciężkiego i Leonarda Stanisława Danilewicza lub jego brata Ludomira Danilewicza.

Lacida należała do grupy maszyn wirnikowych (Enigma, Typex, M-325). Składała się z 3 zasadniczych części: przenośnej maszyny do pisania Remington (poddanej niewielkiej przeróbce), która umieszczona była na aluminiowej skrzynce zawierającej zespół elektromagnesów i przełącznik szyfr-deszyfr oraz ze skrzynki szyfrowej – zasadniczy element szyfrujący.

Jej konstrukcja i prototypy powstały w latach 1929-1930. Wyłącznym konstruktorem części mechanicznej i elektrycznej był Ludomir Danilewicz[1]. W lutym 1933 Wytwórnia Radiotechniczna AVA otrzymała zlecenie na produkcję seryjną i w tym samym roku zostały wyprodukowane pierwsze egzemplarze. Danilewicz pracował nadal w Oddziale II Sztabu Generalnego WP i kierował produkcją urządzeń specjalnych dla wojska w AVA.

Od roku 1938 do produkcji weszły "bomby kryptologiczne" – systemy sześciu maszyn Lacida służących do łamania szyfrów. Inne, wiarygodne źródła[2] podają, że "bomba kryptologiczna" było to sześć odtworzonych przez polskich kryptologów kopii maszyn Enigma.

Przypisy

  1. Niemcy czytali polskie szyfry... (pol.). 2006-05-18. [dostęp 2010-04-22].
  2. Marek Grajek - Enigma - bliżej prawdy, (str.103) Dom wydawniczy REBIS, Poznań 2008, ISBN 978-83-7510-103-4