Latopis Ławrientiewski
Latopis Ławrientiewski, Latopis Laurentego, Latopis Suzdalski[1] (ros. Лаврентьевский список, Лаврентьевская летопись, łac. Laurentian Codex 1377) – zbiór kronik zawierający najstarszą wersję Powieści minionych lat i jej kontynuację zwaną Latopisem Suzdalskim (ros. Суздальская летопись, i dlatego w literaturze spotkać się można z tą nazwą w stosunku do całego latopisu Laurentego), związaną głównie z wydarzeniami dotyczącymi Rusi Włodzimiersko-Suzdalskiej.
Powstanie[edytuj]
Odpis wykonany ok. 1377 r. przez mnicha Laurentego z Niżnego Nowogrodu dla księcia suzdalskiego Dymitra Konstantynowicza na podstawie zaginionego już oryginału, przechowywanego wówczas w Twerze, wykonanego ok. 1305 r. dla Michała Twerskiego. Chronologia do roku 1305, ale lata 898-922, 1263/83 i 1288/94 z jakiegoś powodu zostały pominięte. Odnaleziony przez Aleksieja Musina-Puszkina w 1792 r. i włączony do zbiorów Rosyjskiej Biblioteki Narodowej.
Linki zewnętrzne[edytuj]
- Skan reprintu (ros.)
- Wydanie w PDF (cs.)
- Полное собрание русских летописей/Pełny zbiór ruskich latopisów (ros.)
Przypisy
- ↑ Piotr N. Kotowicz, System militarny Sanoka we wczesnym średniowieczu [w:] Acta Militaria Mediaevalia I; Sztuka wojenna na pograniczu polsko-rusko-słowackim w średniowieczu, Kraków – Sanok 2005, s. 73
