Latopis Ławrientiewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Latopis Ławrientiewski

Latopis Ławrientiewski, Latopis Laurentego, Latopis Suzdalski[1] (ros. Лаврентьевский список, Лаврентьевская летопись, łac. Laurentian Codex 1377) – zbiór kronik zawierający najstarszą wersję Powieści minionych lat i jej kontynuację zwaną Latopisem Suzdalskim (ros. Суздальская летопись, i dlatego w literaturze spotkać się można z tą nazwą w stosunku do całego latopisu Laurentego), związaną głównie z wydarzeniami dotyczącymi Rusi Włodzimiersko-Suzdalskiej.

W roku 2013 został wpisany na listę UNESCO Pamięć Świata[2].

Powstanie[edytuj | edytuj kod]

Odpis wykonany ok. 1377 r. przez mnicha Laurentego z Niżnego Nowogrodu dla księcia suzdalskiego Dymitra Konstantynowicza na podstawie zaginionego już oryginału, przechowywanego wówczas w Twerze, wykonanego ok. 1305 r. dla Michała Twerskiego. Chronologia do roku 1305, ale lata 898-922, 1263/83 i 1288/94 z jakiegoś powodu zostały pominięte. Odnaleziony przez Aleksieja Musina-Puszkina w 1792 r. i włączony do zbiorów Rosyjskiej Biblioteki Narodowej.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Piotr N. Kotowicz, System militarny Sanoka we wczesnym średniowieczu [w:] Acta Militaria Mediaevalia I; Sztuka wojenna na pograniczu polsko-rusko-słowackim w średniowieczu, Kraków – Sanok 2005, s. 73
  2. The Laurentian Chronicle 1377 (ang.). unesco.org. [dostęp 2013-11-17].