Leasing finansowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Leasing finansowy (kapitałowy, inwestycyjny) – polega na oddaniu rzeczy w użytkowanie, w zamian za raty leasingowe. Przedmiot leasingu jest własnością finansującego, amortyzuje go leasingobiorca, natomiast przeniesienie tytułu własności może być zagwarantowane w umowie. Przedsiębiorstwo zwiększa więc wartość swojego majątku, nie ponosząc dodatkowych kosztów po zakończeniu umowy, a zwiększona forma amortyzacji pozwala regulować jej koszty i dochody.

Leasing finansowy, podobnie jak operacyjny, charakteryzuje się tym, iż zawiera klauzulę opcji na sprzedaż przedmiotu leasingu po zakończeniu okresu umowy. Oznacza to iż korzystający ma prawo wykupu (przeniesienia własności) rzeczy oddanej mu w leasing. Leasing finansowy jest więc zbliżony do kredytu lub pożyczki. Przedmiotem "pożyczki" jest tu środek trwały a nie gotówka.

Rata leasingowa w leasingu finansowym podzielona jest na część kapitałową i odsetkową. Część odsetkowa stanowi koszt uzyskania przychodu u korzystającego, a część kapitałowa traktowana jest jak kapitał przy operacji kredytowej – obniża zysk po opodatkowaniu u leasingobiorcy. Leasing finansowy dla celów podatku VAT rozliczany jest tak jak leasing operacyjny. W przypadku leasingu finansowego podatek VAT od rat leasingowych płatny jest z góry za cały okres trwania umowy leasingu (zazwyczaj w ciągu 7 dni po odbiorze przedmiotu leasingu), inaczej niż w leasingu operacyjnym, gdzie podatek VAT jest płatny z każdą ratą leasingową.

Umowy leasingu finansowego znajduje prawne usankcjonowanie w przepisach Kodeksu Cywilnego, mimo że brak tam jest dosłownego określenia – leasing finansowy.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • M. Bańko: Wielki słownik wyrazów obcych. PWN, Warszawa 2005
  • A. Korczyn: Leasing na nowych zasadach. Sigma, Skierniewice 2003
  • J. Poczobut: Umowa leasingu w prawie krajowym i międzynarodowym. PWN, Warszawa 1996