Lekcjonarz 17

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Lekcjonarz 17
Data powstania

IX wiek

Rodzaj

lekcjonarz

Numer

17

Zawartość

Ewangelistarion

Język

grecki

Rozmiary

26 × 18,6 cm

Miejsce przechowywania

Francuska Biblioteka Narodowa

Lekcjonarz 17 (według numeracji Gregory-Aland), oznaczany przy pomocy siglum 17 – rękopis Nowego Testamentu pisany uncjałą na pergaminie w języku greckim z IX wieku. Służył do czytań liturgicznych[1].

Opis rękopisu[edytuj | edytuj kod]

Kodeks zawiera wybór lekcji z Ewangelii do czytań liturgicznych, na 192 pergaminowych kartach (26 cm na 18,6 cm). Znaczna część kart kodeksu zaginęła[1]. Lekcje pochodzą z Ewangelii Jana, Mateusza i Łukasza[2][3].

Tekst rękopisu pisany jest dwoma kolumnami na stronę, 23 linijek w kolumnie[1], 8-12 liter w linijce[3].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Paleograficznie datowany jest na wiek IX[1]. Rękopis badał Scholz[3], Paulin Martin[4]. Konstantin von Tischendorf pomylił go z 13[2].

Obecnie przechowywany jest we Francuskiej Bibliotece Narodowej (Gr. 279) w Paryżu[1].

Rękopis jest rzadko cytowany w naukowych wydaniach greckiego Novum Testamentum Nestle-Alanda (UBS3)[5].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e K. Aland, M. Welte, B. Köster, K. Junack, Kurzgefasste Liste der griechischen Handschriften des Neues Testaments, Walter de Gruyter, Berlin, Nowy Jork 1994, s. 219.
  2. a b F.H.A. Scrivener: A Plain Introduction to the Criticism of the New Testament. T. 1. London: 1894, s. 329.
  3. a b c C.R. Gregory: Textkritik des Neuen Testaments. T. 1. Leipzig: J.C. Hinrichs, 1900, s. 388.
  4. Jean-Pierre-Paul Martin, Description technique des manuscrits grecs relatifs au N. T., conservés dans les bibliothèques des Paris (Paryż 1883), s. 143.
  5. The Greek New Testament, ed. K. Aland, A. Black, C.M. Martini, B.M. Metzger, and A. Wikgren, in cooperation with INTF, United Bible Societies, 3rd edition, (Stuttgart 1983), s. XXIX.