Leonid Tibiłow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Leonid Tibiłow
Tibilov.JPG
Data i miejsce urodzenia 28 marca 1952
Wierchnij Dwan (ob. Zemo Dwani)
Osetia Południowa Prezydent Osetii Południowej
Przynależność polityczna niezależny
Okres urzędowania od 19 kwietnia 2012
Poprzednik Wadim Browcew (p.o.)

Leonid Tibiłow (oset. Тыбылты Харитъоны фырт Леонид) (ur. 28 marca 1952) – osetyjski polityk, minister bezpieczeństwa Osetii Południowej w latach 1992-1998, prezydent Osetii Południowej od 19 kwietnia 2012.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Leonid Tibiłow urodził się w 1952 w miejscowości Wierchnij Dwan (ob. Zemo Dwani) w rejonie znaurskim. W 1969 ukończył szkołę w miejscowości Awnewi i rozpoczął studia w Państwowym Instytucie Pedagogicznym Osetii Południowej, na którym w 1974 ukończył Wydział Fizyki i Matematyki. Następnie, od listopada 1974 do listopada 1975 służył w Armii Czerwonej[1][2].

W latach 1975-1981 pracował w szkolnictwie, będąc kolejno nauczycielem fizyki i matematyki, dyrektorem szkoły w Znauri oraz wicedyrektorem Wydziału Matematycznego w Instytucie Kształcenia Nauczycieli Osetii Południowej[1][2].

We wrześniu 1981 rozpoczął pracę w szeregach KGB. Ukończył w tym celu specjalny kurs w Mińsku. Pracował w Departamencie Spraw Kryminalnych, a następnie kierował Departamentem Bezpieczeństwa Gospodarczego. 28 maja 1992, po utworzeniu Ministerstwa Bezpieczeństwa Republiki Osetii Południowej, stał na jego czele do 1998. Od 14 lipca 1992 do 1 stycznia 1995 stał na czele Służb Bezpieczeństwa Połączonych Sił ds. utrzymania pokoju i porządku w strefie konfliktu gruzińsko-osetyjskiego. W grudniu 1998 uzyskał awans do stopnia generała. W sierpniu 1998 został mianowany przez prezydenta pierwszym wicepremierem Osetii Południowej[1][2][3].

W marcu 1999 r. objął stanowisko współprzewodniczącego Połączonej Komisji Kontroli ds. konfliktu gruzińsko-osetyjskiego. Do 2002 przewodniczył jednej z komisji eksperckich zajmujących się tą sprawą. W latach 2002-2004, po zdobyciu mandatu deputowanego, pełnił funkcję wiceprzewodniczącego parlamentu Osetii Południowej. W 2004 uzyskał status dyplomatyczny "ambasadora nadzwyczajnego i pełnomocnego"[1][2].

W 2006 wziął udział w wyborach prezydenckich. Zajął w nich drugie miejsce, zdobywając 0,9% głosów i przegrywając z urzędującym prezydentem Eduardem Kokojtym. Od czerwca 2007 do września 2009 był prezesem zarządu jednego z osetyjskich banków[1][2].

1 lutego 2012 r. został zgłoszony do komisji wyborczej jako kandydat na urząd prezydenta Osetii Południowej w wyborach prezydenckich zaplanowanych na 25 marca. 29 lutego jego kandydatura została oficjalnie zatwierdzona. Wybory prezydenckie w 2012 były drugimi z kolei wyborami w Osetii Południowej, po tym jak poprzednie z listopada 2011 r. zostały unieważnione przez sąd. W wyborach tych nie wziął udziału żaden z poprzednich kandydatów[1][2][4][3].

W pierwszej turze wyborów 25 marca Tibiłow zajął pierwsze miejsce, zdobywając 42,48% głosów poparcia[1][2], a w drugiej 8 kwietnia pokonał swego rywala Dawida Sanakojewa, osetyjskiego rzecznika praw obywatelskich, uzyskując 54,12% głosów[4][5][6]. 19 kwietnia 2012 został zaprzysiężony na stanowisku prezydenta[7][8].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 1,6 South Ossetia to hold new round of voting (ang.). vestnikkavkaza.net. [dostęp 2012-04-09].
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 2,6 Тибилов Леонид Харитонович (ros.). kavkaz-uzel.ru, 6 kwietnia 2012. [dostęp 2012-04-09].
  3. 3,0 3,1 Q&A: South Ossetian separatist presidential election (ang.). BBC News, 22 marca 2012. [dostęp 2012-04-09].
  4. 4,0 4,1 Ex-KGB man wins South Ossetia presidential election (ang.). Reuters, 9 kwietnia 2012. [dostęp 2012-04-09].
  5. Były szef KGB nowym prezydentem Osetii Płd. (pol.). polskieradio.pl, 9 kwietnia 2012. [dostęp 2012-04-09].
  6. Tibilov Wins South Ossetia Election (ang.). rian.ru, 9 kwietnia 2012. [dostęp 2012-04-09].
  7. Tibilov takes office as South Ossetia president (ang.). vestnikkavkaza.net, 19 kwietnia 2012. [dostęp 2012-04-19].
  8. Rafał Czachor: Abchazja, Osetia Południowa, Górski Karabach: geneza i funkcjonowanie systemów politycznych. Wrocław: 2014, s. 287-290. ISBN 978-83-935729-8-4.