Lont wolnotlący

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Lont wolnotlący (knot) – najprostszy rodzaj lontu, zbliżony do historycznego typu lontów.

Stosowany jest w celu zwiększenia odstępu czasu między chwilą jego zapalenia a chwilą zainicjowania ładunku wybuchowego. Jest to pęczek nici lnianych lub konopnych nasączonych 5% roztworem octanu lub azotanu ołowiu. Pali się z prędkością 1 cm/1 s.

Stosowany jest do wszelkiego typu fajerwerków.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Andrzej Ciepliński, Ryszard Woźniak: Encyklopedia współczesnej broni palnej (od połowy XIX wieku). Warszawa: Wydawnictwo WiS, 1994. ISBN 83-86028-01-7.