Lont detonujący

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Lont detonujący

Lont detonujący (lont wybuchowy) - jest to szybkopalny środek inicjujący, służący do niemal jednoczesnego powodowania wybuchu szeregu ładunków materiału wybuchowego poprzez detonację spłonek pobudzających umieszczonych w tych ładunkach, ładunki te mogą znajdować się w różnych odległościach od siebie. Składa się z rdzenia materiału wybuchowego o zwiększonej sile wybuchu (pentryt, heksogen) z jedną nicią rozpoznawczą oraz kilku wewnętrznych i zewnętrznych warstw oplotu (bawełna, juta, len pokrytego masą izolacyjną (najczęściej polichlorek vinylu). Samodzielnie może stanowić ładunek siatkowy[potrzebne źródło]. Prędkość detonacji lontu tetrylowego wynosi 5000-5300 m/s, a lontu pentrytowego ponad 6500 m/s.

Wikimedia Commons

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

M. Piskorz: Encyklopedia Techniki Wojskowej. Warszawa: Wydawnictwo MON, 1978, s. 320.