Lotniczy karabin maszynowy wz. 1

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Karabin maszynowy wz. 100/wz. 1
Dane podstawowe
Państwo Japonia
Rodzaj lotniczy karabin maszynowy
Historia
Produkcja seryjna 1940 – 1945
Dane techniczne
Kaliber 7,92 mm
Nabój 7,92 x 57 mm
Magazynek siodłowy, 2 x 50
Wymiary
Długość 1180 mm
Długość lufy 600 mm
Masa
broni 16,7 kg
Inne
Prędkość pocz. pocisku 750 m/s
Szybkostrzelność teoretyczna 2200 strz./min
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Lotniczy karabin maszynowy wz. 1 (karabin maszynowy wz. 100) – japoński podwójnie sprzężony lotniczy karabin maszynowy kalibru 7,92 mm z okresu II wojny światowej.

Nazwa[edytuj | edytuj kod]

Do 1940 karabiny maszynowe do kalibru 11 mm używane przez Cesarską Armię Japońską nazywane były kikan juu (dosłownie - „karabin maszynowy”)[1], dalsze oznaczenie, w tym przypadku „wz. 100” oznaczało według kalendarza japońskiego rok wprowadzenia do służby 2600 (1940 według kalendarza gregoriańskiego, w Marynarce rok „zerowy” oznaczany był tylko zerem, ale w Armii używano do tego celu liczy 100). W 1940 wprowadzono nowy system oznaczeń, karabiny maszynowe do kalibru 11 mm otrzymały oznaczenie te będące skrótem od kana teppou (dosłownie „karabin”) oraz shikki - numer kolejny, typ[2].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Karabin został opracowany jak ruchomy, obronny lotniczy karabin maszynowy[3]. Konstrukcja mechanizmu strzelającego była prawie identyczna jak ta zastosowana w czechosłowackim ZB vz. 26 z tym, że wersji japońskiej był to podwójnie sprzężony karabin[3]. Obydwa karabiny, będące lustrzanym odbiciem, były połączone pojedynczą komorą zamkową i zasilane ze 100-nabojowego magazynka siodłowego[3].

W 1941 do służby wszedł karabin maszynowy Ho-103, znany także pod oznaczeniem „karabin maszynowy wz. 1 (stały)” i karabin maszynowy wz. 100 otrzymał nowe oznaczenie (bez jakichkolwiek zmian konstrukcyjnych) „karabin maszynowy wz. 1 (ruchomy)”[3]. Na wszystkich akcesoriach do karabinów wz. 100, takich jak pudełka narzędziowe, na których widniał napis „wz. 100”, cyfry „0” w napisach zostały wykreślone czy przebite poprzecznymi kreskami[3].

Przypisy

  1. Robert C. Mikesh: Japanese Aircraft Equipment 1940-1945. s. 114.
  2. Robert C. Mikesh: Japanese Aircraft Equipment 1940-1945. s. 115.
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 Robert C. Mikesh: Japanese Aircraft Equipment 1940-1945. s. 119.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]