Nabój
Z Wikipedii
Nabój, w terminologii wojskowej słowo nabój[1] ma dwa znaczenia.
1. Jednostka amunicji broni palnej niezbędna do oddania jednego strzału - nabój strzelecki (pistoletowy lub karabinowy) lub nabój artyleryjski.
W skład naboju wchodzą:
a jeśli jest to nabój scalony, to także:
Istnieją również naboje pozbawione pocisku - np. tzw. "ślepe" oraz hukowe i gazowe. Naboje ślepe używane są w czasie ćwiczeń wojskowych do tzw. pozoracji, a także, np. w czołgach, do przedmuchiwania lufy.[2] Służą również do imitacji prawdziwych strzałów (np. podczas uroczystości) lub też do wystrzeliwania z broni różnych dodatkowych pocisków takich jak np. granaty nasadkowe.
Stosowane też bywają naboje szkolne, pozbawione ładunku prochowego, z atrapą pocisku, służące do demonstracji oraz do szkoleń, np. nauczania ładowania i rozładowywania broni, jak również obchodzenia się z amunicją, np. w trakcie tzw. "taśmowania", to znaczy umieszczania poszczególnych nabojów w ogniwach taśmy do broni maszynowej.
2. Jednostka ładunku miotającego niezbędna do spowodowania wybuchu gazów w lufie, umieszczana w komorze nabojowej oddzielnie za pociskiem - np. nabój prochowy.
Przypisy
- ↑ W czasach dawniejszych (XVII-XIX wiek) w użyciu była nazwa "patron"
- ↑ w czasie przemieszczania się czołgu na polu walki zdarza się bardzo często, że do przewodu lufy dostają się różnego rodzaju zanieczyszczenia, np. piasek; jeśli dowódca czołgu podejrzewa, że takie zanieczyszczenie mogło nastąpić, to ma obowiązek - aby zapobiec zniszczeniu działa przez próbę wystrzału ostrym pociskiem przez zatkaną lufę - załadować wpierw nabój ślepy, którego zadaniem jest wydmuchnięcie zanieczyszczeń; współcześnie wszystkie czołgi są wyposażone fabrycznie w przedmuchiwacze lufy, praktycznie eliminujące ten problem
