Marula

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Marula
Marula02.jpg
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad klad różowych
Rząd mydleńcowce
Rodzina nanerczowate
Rodzaj Sclerocarya
Gatunek marula
Nazwa systematyczna
Sclerocarya birrea (A. Rich.) Hochst.
Flora 27(Bes. Beil.):1. 1844
Synonimy

Sclerocarya caffra Sond.,
Spondias birrea A. Rich.,
Poupartia caffra (Sond.) H. Perrier[2]

"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons
Owoce

Marula (Sclerocarya birrea) – gatunek średniej wysokości drzewa z rodziny nanerczowatych. Roślina rozdzielnopłciowa, występuje w Afryce południowej i zachodniej[2]. Gatunek ma długą tradycję wykorzystywania i ochrony przez ludność miejscową.

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Drzewo o pojedynczym pniu z szeroką, rozgałęzioną koroną. Kora szara, cętkowana. Osiąga wysokość do 18 m. Owoce są wielkości piłki golfowej, koloru żółtego, budową podobne do owoców mango – posiadają grubą skórę, soczysty miąższ i bardzo twardą, dużą pestkę.

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Owoce mają smak kwaskowy. Zawartość witaminy C jest osiem razy wyższa niż w pomarańczach. Owoce zbierane są z ziemi, w zależności od położenia geograficznego od końca stycznia do początku marca. Posiadają miły i bardzo mocny aromat, jak terpentyna wymieszana z cytryną i alkoholem. To właśnie ten miły zapach przywołuje zwierzęta z dużych odległości, głównie słonie, które trąbami obtrząsają owoce. Pestka jest bardzo twarda i trudna do otwarcia. Podczas wysychania z jej ścianek wypadają 2-3 niewielkie zaślepki, umożliwiając dostanie się do wnętrza. W pestkach znajdują się dwa albo trzy jadalne nasiona. W czasie II Wojny światowej używano ich w zastępstwie importowanych orzechów. Zawartość protein w nich wynosi aż 28%. Z powodu bardzo dużej ilości oleju, (50 do 60%) mogą one się palić jak miniaturowe świece. Owoce maruli są używane do produkcji dostępnego też w Polsce likieru "Amarula". Drzewa nie są uprawiane; owoce są zbierane z dzikich drzew, jednak możliwości uprawy były już testowane w południowej Afryce i w Izraelu na pustyni Negew, gdzie 12 letnie drzewa wydały plon po 500 kg owoców. Średni zbiór maruli z dzikiego drzewa wynosi 570 kg, jednakże zanotowano rekordowe plony wielkości 1000 kg, doliczono się wtedy 70 000 owoców.

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-01-25].
  2. 2,0 2,1 Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2010-03-10].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Afrykańskie drzewo marula, ciekawe informacje. [dostęp 2010-03-21].