Maszyna parowa potrójnego rozprężania

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Schemat działania maszyny parowej potrójnego rozprężania - para o wysokim ciśnieniu zaznaczona na czerwono.
Przekrój okrętowej maszyny parowej torpedowca z 1888r.

Maszyna parowa potrójnego rozprężania – rodzaj maszyny parowej zblokowanej, w której wykorzystuje się kilkukrotne rozprężanie pary celem wzrostu sprawności i obniżenia jednostkowego zużycia paliwa. Najczęsciej była stosowana do napędu jednostek pływających.

Idea[edytuj | edytuj kod]

Zastosowanie maszyny parowej potrójnego rozprężania miało na celu zwiększenie mocy i sprawności silnika parowego. Konstrukcja składała się z co najmniej trzech cylindrów o takim samym skoku tłoka, ale o stopniowo zwiększających się średnicach, których tłoki osadzone były na wspólnym wale korbowym.

Zasada działania[edytuj | edytuj kod]

Strumień pary z kotła dopływał do cylindra o najmniejszej średnicy (i największego ciśnienia), gdzie ulegał częściowemu rozprężeniu. Następnie przepływał do większego cylindra średniego ciśnienia, w którym rozprężał się ponownie. W końcowej fazie para przedostawała się do cylindra (czasem dwóch cylindrów) niskiego ciśnienia, który miał największą średnicę i rozprężała się do ciśnienia nieco powyżej stopnia kondensacji. Zwiększająca się średnica cylindrów dawała możliwość efektywnego wykorzystania energii pary, przy jej coraz niższym ciśnieniu.

Konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

Początkowo stosowano maszyny parowe potrójnego rozprężania o poziomych cylindrach (ang. horizontal triple expansion, HTE), lecz ich wadą były problemy z wyważeniem i nierównomierne zużycie tłoków i cylindrów[1]. Zostały one zastąpione przez maszyny parowe potrójnego rozprężania o pionowych cylindrach (ang. vertical triple expansion, VTE).

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons

Przypisy

  1. Dmitrij B. Jakimowicz, Bronienosnyje kriejsiera tipa "Amiral Charner", Morskaja Kampania nr 3/2008, Moskwa, 2008, s.30 (ros.)