Mietlica olbrzymia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Mietlica olbrzymia
Hoog struisgras pluimen (Agrostis gigantea inflorescens).jpg
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad jednoliścienne
Rząd wiechlinowce
Rodzina wiechlinowate
Rodzaj mietlica
Gatunek mietlica olbrzymia
Nazwa systematyczna
Agrostis gigantea
Roth, 1788
Synonimy

Agrostis alba L.

"(systm)" Systematyka w Wikispecies
"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons

Mietlica olbrzymia (Agrostis gigantea Roth) - gatunek rośliny z rodziny wiechlinowatych. Znana jest także pod nazwą mietlica biaława. Jako gatunek rodzimy występuje w Eurazji. Ponadto zawleczony do Ameryki, Australii i południowej Afryki[2]. W Polsce pospolita trawa, występująca na żyznych terenach od nieznacznie suchych do niezbyt wilgotnych, niżowych.

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Kwiatostan
Pokrój 
Zielona roślina, tworząca rozłogi i luźne kępy.
Łodyga 
Jej źdźbła wysokie na 40-100 cm są dość obficie i równomiernie ulistnione.
Liście 
Liście koloru szarozielonego, dość niewielkie o kształcie lancetowatym, wyraźnie unerwione . U podstawy posiadają otwartą pochwę liściową i długi języczek.
Kwiaty 
Wiatropylna, kwiatostan w postaci długiej na 15 cm wiechy. Białawe, podłużne i drobne kłoski wytwarzają jeden kwiatek.
Nasiona 
Oplewione ziarniaki o barwie szaro-brunatnej, szerokości do 0,3 mm i długości do 1,5 mm.

Biologia i ekologia[edytuj | edytuj kod]

Roślina wieloletnia, rozwija się późną wiosną wiosną, kwitnie pod koniec czerwca. Gatunek charakterystyczny klasy Molinio-Arrhenatheretea[3].

Zmienność[edytuj | edytuj kod]

Gatunek zróżnicowany na dwa podgatunki[2]:

  • Agrostis gigantea subsp. gigantea - występuje w całym zasięgu gatunku
  • Agrostis gigantea subsp. maeotica (Klokov) Tzvelev - rośnie w południowej Ukrainie i na Krymie

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Trawa uprawna o bardzo dobrych właściwościach pastewnych. Stosowana na wilgotne łąki i pastwiska. Gatunek bardzo lubiany przez konie. Naturalne siedliska to łęgi.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-12-26].
  2. 2,0 2,1 Agrostis gigantea na eMonocot [dostęp 2014-01-09].
  3. Matuszkiewicz W. Przewodnik do oznaczania zbiorowisk roślinnych Polski. Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2001. ISBN 83-01-13520-4.