Minuskuł 346

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Minuskuł 346
Rodzaj Kodeks minuskułowy
Numer 346
Zawartość Ewangelie
Data powstania XII wiek
Język grecki
Miejsce przechowywania Biblioteka Ambrozjańska
Rozmiary 22,3 × 16,5 cm
Typ tekstu cezarejski
Kategoria III
Manuskrypty Nowego Testamentu: papirusy, majuskuły, minuskuły, lekcjonarze

Minuskuł 346 (wedle numeracji Gregory—Aland), ε 226 (von Soden)[1] – rękopis Nowego Testamentu z tekstem czterech Ewangelii pisany minuskułą na pergaminie w języku greckim z XII wieku. Powstał w Kalabrii, obecnie przechowywany jest w Mediolanie. Zawiera księgi liturgiczne.

Opis rękopisu[edytuj | edytuj kod]

Kodeks zawiera tekst czterech Ewangelii, na 168 pergaminowych kartach (22,3 cm na 16,5 cm)[2]. Zawiera księgi liturgiczne z życiorysami świętych: synaksarion i menologium[3]. Zawiera tylko jedną lukę, z powodu utraconych kart (Jan 3,26-7,52).

Tekst pisany jest jedną kolumną na stronę, 31-32 linijek w kolumnie[2]. Scrivener ocenił, że pismo jest niestaranne[4].

Tekst Ewangelii dzielony jest według dwóch systemów, według κεφαλαια (rozdziały), których numery umieszczono na marginesie, oraz według krótszych jednostek - Sekcji Ammoniusza. Sekcje Ammoniusza nie zostały opatrzone odniesieniami do Kanonów Euzebiusza. Przed każdą z ewangelii umieszczone zostały listy κεφαλαια (spis treści). Tekst ewangelii zawiera ponadto τιτλοι (tytuły)[4]. Według umieszczonych na końcu ksiąg subscriptio Ewangelia Mateusza napisana została w języku hebrajskim, Ewangelia Marka w łacińskim, a Ewangelia Łukasza w greckim[3].

Tekst Pericope adulterae (Jan 7,53-8,11) umieszczony został w Ewangelii Łukasza, za 21,38, tekst Mt 17,2b-3 (znaki czasu) został opuszczony, Łk 22,43-44 (krwawy pot Jezusa) umieszczony został za Mt 26,39[3].

Tekst[edytuj | edytuj kod]

Grecki tekst Ewangelii reprezentuje tekst cezarejski. Aland zaklasyfikował go do Kategorii III[2]. Reprezentuje tekstualną rodzinę Ferrara, co zostało potwierdzone przez Claremont Profile Method. Metodą tą zbadano jednak tylko trzy rozdziały Ewangelii Łukasza (1; 10; 20)[5].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Paleograficznie datowany jest na wiek XII[2]. Rękopis prawdopodobnie powstał w Kalabrii[3]. W 1606 roku został zakupiony w Salentinis, w Kalabrii[4]. Rękopis badali Scholz, Ferrar, Burgon. Ferrar, ze względu na stan zdrowia, nie był w stanie skolacjonować tekstu tego rękopisu, zrobił to dlań Ceriani, który skolacjonował tekst Ewangelii Mateusza oraz sporządził dlań pełne kopie pozostałych trzech ewangelii[6]. Abbott opublikował facsimile z tekstem Łk 11,49-51[3].

Obecnie przechowywany jest w Bibliotece Ambrozjańskiej (S. 23 sup) w Mediolanie[2].

Jest cytowany w naukowych wydaniach greckiego Novum Testamentum Nestle-Alanda.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Caspar René Gregory: Die griechischen Handschriften des Neuen Testament. Leipzig: J. C. Hinrichs'sche Buchhandlung, 1908, s. 60.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 K. Aland, B. Aland: The Text of the New Testament: An Introduction to the Critical Editions and to the Theory and Practice of Modern Textual Criticism. przeł. Erroll F. Rhodes. Michigan: William B. Eerdmans Publishing Company, 1995, s. 129. ISBN 978-0-8028-4098-1. (ang.)
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 C. R. Gregory: Textkritik des Neuen Testaments. T. 1. Leipzig: J.C. Hinrichs, 1900, s. 181.
  4. 4,0 4,1 4,2 F. H. A. Scrivener: A Plain Introduction to the Criticism of the New Testament. T. 1. London: 1894, s. 231.
  5. Frederik Wisse: The Profile Method for the Classification and Evaluation of Manuscript Evidence, as Applied to the Continuous Greek Text of the Gospel of Luke. Grand Rapids: William B. Eerdmans Publishing Company, 1982, s. 59. ISBN 0-8028-1918-4.
  6. W. H. Ferrar, "A Collation of Four Important Manuscripts of the Gospels", ed. T. K. Abbott (Dublin: Macmillan & Co., 1877), s. XV.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • W. H. Ferrar, A Collation of Four Important Manuscripts of the Gospels, ed. T. K. Abbott (Dublin: Macmillan & Co., 1877).
  • J. M. A. Scholz, Biblisch-kritische Reise (Leipzig, 1823), p. 70-73.