Moździerz M2
| Moździerz M2 60 mm | |
 Moździerz M2 60 mm |
|
| Dane podstawowe | |
| Państwo |  Stany Zjednoczone |
| Producent | licencja Edgar Brandt |
| Rodzaj | moździerz |
| Historia | |
| Produkcja seryjna | 1940 |
| Wyprodukowano | 67 500 |
| Dane taktyczno-techniczne | |
| Kaliber | 60 mm |
| Długość lufy | 726 mm |
| Donośność | ok. 1800 m |
| Prędkość pocz. pocisku | 158 m/s |
| Masa | lufa 5,81 kg, dwójnóg 7,44 kg, płyta oporowa 5,81 kg, łącznie 19,07 kg |
| Kąt ostrzału | +40° do +85° |
| Szybkostrzelność | 18 pocisków na minutę |
| Obsługa | 3 |
Moździerz M2 – amerykański gładkolufowy moździerz, używany w czasie II wojny światowej, wojny koreańskiej i wojny wietnamskiej jako wsparcie piechoty.
Standardowy lekki moździerz systemu Stokesa-Brandta, produkowany na licencji firmy Edgar Brandt. Miał typową budowę dla moździerzy kal. 81 mm i większych, składającą się z trzech części (lufy, dwójnogu, płyty oporowej); konstrukcja taka, choć ciężka, była solidna i pozwalała na użycie mocniejszych pocisków, co za tym idzie, na osiągnięcie większego zasięgu niż moździerze przeciwnika. Także podobnie do cięższych moździerzy, miał stałą iglicę, co pozwalało na osiągnięcie wysokiej szybkostrzelności[1].
Lżejsza wersja, T18E6 (po II w. św. przemianowana na M19), pozbawiona dwójnogu i z uproszczoną płytą, była produkowana dla oddziałów spadochronowych. Ważyła jedynie 9 kg, ale miała zasięg zmniejszony do ok. 750 m, ponieważ nie można było do niej używać bomb z dodatkowymi ładunkami miotającymi. Posiadała za to alternatywny spustowy mechanizm iglicy[1], pozwalający na strzelanie przy niskich kątach podniesienia lufy.
Amunicja[1] [edytuj]
| Nazwa pocisku | typ | kolor | waga |
|---|---|---|---|
| HE M49 A2 | Burzący | ciemnooliwkowy, żółte napisy | 1,33 kg |
| WP M302 | Dymny, z białym fosforem | szary, żółty pas i napisy | 1,82 kg |
| M83 | Oświetlający | szary, czarne napisy | 1,68 kg |
| M50 A2 | treningowy | błękitny, białe napisy | 1,33 kg |
| M69 | ćwiczebny, bez ładunku wybuchowego | czarny, białe napisy | 1,33 kg |
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 1,2 John Norris: Infantry Mortars of World War II. Oxford: Osprey Publishing, 2002, s. 14-16. ISBN 978-1841764146.
