Monolatria

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Monolatria (z gr. monos – „jedyny” + latreía – „służba bogu”) – oddawanie czci boskiej wyłącznie jednemu bóstwu bez zaprzeczania istnienia bóstw czczonych przez innych. Jest to pośredni etap rozwoju religii między politeizmem a monoteizmem. Monolatria występowała w kulturach Wschodu od starożytności.

Wśród Żydów monolatria istniała od czasów Abrahama do proroków, którzy wprowadzili monoteizm[1]. Monolatria żydowska cechowała się przekonaniem że Jahwe jest bogiem narodowym Izraela i nieprzyjacielem innych ludów. Według Konecznego najbliżej monoteizmu odwołującego się uniwersalnej etyki ponadnarodowej jest prorok Amos.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Pomiędzy monolatrią a monoteizmem. W: Feliks Koneczny: Cywilizacja żydowska. Warszawa-Komorów: Antyk, 2001. ISBN 8387809179.